ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਤਾਂ ਸਦਾ ਹੀ ਗੁਲਾਮ ਰਿਹਾ ਹੈ ?

                                     ਜਦ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਪੁਰਾਤਨ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਸੂਆਂ ਵਾਂਗ ਵਰਤਣ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਅਤੇ ਫਿਲਮਾਂ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ ਤਦ ਵਰਤਮਾਨ ਯੁੱਗ ਦੇ ਆਮ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾਂ ਹੈ ਕਿ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤਸਵੀਰ  ਵੀ ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ। ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਹੀ ਅਮੀਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਸੱਤਾਵਾਂ ਦਾ ਗੁਲਾਮ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਹੇਗਾ। ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਅਜਾਦ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ । ਮੌਤ ਦਾ ਰਾਹ ਚੁਣਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹੀ ਕੁੱਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਅਜਾਦੀ ਦਾ ਨਿੱਘ ਮਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ ਪਰ ਛੇਤੀ ਹੀ ਓੁਹ ਰਾਜਸੱਤਾ ਜਾਂ ਜੋਰਾਵਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕਾਨੂੰਨੀ ਜਾਂ ਗੈਰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੌਤ ਦੀ ਘੋੜੀ ਚੜਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਦ ਦੁਨੀਆਂ ਓੁੱਪਰ ਚੱਕਰਵਰਤੀ ਰਾਜੇ ਰਾਜ ਕਰਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ ਤਦ ਓੁਹ ਜਿਸ ਵੀ ਦੇਸ਼ ਕੌਮ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਰਾਪਤ ਕਰਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ ਤਦ ਓੁੱਥੋਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਗੁਲਾਮ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਨਾਲ ਲੈਜਾਇਆ ਕਰਦੇ ਸਨ ਜਿੰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਸੱਕਤ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਪਸੂਆਂ ਵਾਂਗ ਵਰਤਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ । ਗੁਲਾਮ ਬਣਾਈਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਰਮਾਂ ਦਾ ਸਿੰਗਾਰ ਜਾਂ ਵੇਸਵਾਵਾਂ ਤੱਕ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਇਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਇਹਨਾਂ ਗੁਲਾਮਾਂ ਦੀ ਘੱਟ ਹੀ ਪੈਰਵਾਈ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਯੂਨਾਨ ਦੇ ਸਿਕੰਦਰ ਤੋਂ ਲੈਕੇ ਅਫਗਾਨੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਰੱਜ ਕੇ ਏਸੀਆਂਈ ਮੁਲਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਓੁਹਨਾਂ ਦਾ ਰੱਜ ਕੇ ਸੋਸਣ ਕੀਤਾ। ਭਾਰਤ ਦੇਸ ਦੇ ਆਮ ਲੋਕ  ਇਹਨਾਂ ਰਾਜ ਸੱਤਾਵਾਂ ਦੇ ਭਾਈਵਾਲਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ਤੇ ਸਿਕਾਰ ਬਣਾਏ ਗਏ। ਅਫਗਾਨਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾਂ ਸਮਾਂ ਭਾਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਟਕਿਆ ਦੇ ਮੁੱਲ ਨਾਲ ਵੇਚਿਆ ਖਰਿਦਿਆ ਜਾਦਾਂ ਰਿਹਾ।।ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਦਾ ਸਾਜਿਆ ਖਾਲਸਾ ਹੀ ਸਿਰਫ ਇਹਨਾਂ ਅਫਗਾਨੀ ਲੁਟੇਰਿਆਂ ਨੂੰ ਹਜਾਰਾਂ ਕੀਮਤੀ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਦੇ ਕੇ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਰ ਗਦਾਰਾਂ ਦੀ ਭੇਂਟ ਚੜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਰਾਜਸੱਤਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਅੰਗਰੇਜਾਂ ਦਾ ਗੁਲਾਮ ਹੋਕੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮੀ ਦੀ ਭੇਂਟ ਚੜਨਾਂ ਪਿਆ।
                                        ਓੁਦਯੋਗਿਕ ਕਰਾਂਤੀਂ ਦੇ ਰਾਂਹੀਂ ਤਾਕਤਵਰ ਬਣੇ ਗੋਰਿਆਂ ਦੇ ਮੁਲਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਜਦ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਰਾਜ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ ਤਦ ਓੁਹਨਾਂ ਵੀ ਗੁਲਾਮ ਦੇਸਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਮਾੜਾ ਵਿਵਹਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਸੰਸਾਰ ਜੰਗਾਂ ਦੌਰਾਨ ਭਾਰਤ ਸਮੇਤ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗੁਲਾਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੈਰ ਮਨੁੱਖੀ ਵਿਵਹਾਰ ਦਾ ਸਿਕਾਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਫੌਜੀਆਂ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਭਰਤੀ ਕੀਤੇ ਗਏ ਫੌਜੀਆਂ ਦਾ ਖੂਨ ਕੱਢਕੇ ਗੋਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾੲੁਣ ਲਈ ਇਹ ਖੂਨ ਓੁਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੋੱਤਾ ਗਿਆ। ਗੁਲਾਮ ਦੇਸਾਂ ਤੋਂ ਭਰਤੀ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਖੂਨ ਕੱਢਣ ਨਾਲ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਗੋਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਓੁਣ ਲਈ ਗੁਲਾਮ ਦੇਸਾਂ ਦੇ ਫੌਜੀਆਂ ਨੂੰ ਢਾਲ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ । ਇਹ ਸਭ ਆਮ ਲੋਕ ਸਨ ਜੋ ਗੋਰਿਆਂ ਦੇ ਚਮਚੇ ਕਿਸਮ ਦਿਆਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਹੱਲਾਸੇਰੀਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਭਰਤੀ ਕਰਕੇ ਗੋਰੇ ਅੰਗਰੇਜਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ । ਗੋਰਿਆਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਓੁਪਜੀ ਓੁਦਯੋਗਿਕ ਕਰਾਂਤੀ ਨੇ ਤਾਂ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਨਾਂ ਥੱਲੇ ਮਸੀਨੀ ਯੁੱਗ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਸੰਸਾਰ ਸਿਰਜਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨੈਤਿਕ ਕਦਰਾਂ ਕੀਮਤਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪੈਸਾ ਹੀ ਰੱਬ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ । ਇਸ ਪੈਸੇ ਜਾਂ ਕਰੰਸੀ ਨਾਂ ਦੇ ਰੱਬ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸਿਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪੈਸੇ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਅਮੀਰ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪਰਾਪਤ ਕਰਨਾਂ ਲੋੜਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਨ ਲਈ ਆਮ ਲੋਕ ਤਾਂ ਆਪਣਾਂ ਸਭ ਕੁੱਝ ਹੀ ਦਾ ਤੇ ਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਨੈਤਿਕਤਾ ਤੋਂ ਕੋਹਾਂ ਦੂਰ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਪੈਸਾ ਪਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਬਿਗਾਨੇ ਮੁਲਕਾਂ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਕਬੂਲਣ ਤੱਕ ਲਈ ਵੀ ਆਪਣਾਂ ਸਭ ਕੁੱਝ ਵੇਚ ਦਿੰਦਾਂ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਣਖ ਨੂੰ ਵੀ ਦਾਅ ਤੇ ਲਾਓੁਣੋਂ ਗੁਰੇਜ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ । ਵਰਤਮਾਨ ਸਮਾਜ ਦੀ ਇਹ ਅਣਹੋਣੀ ਹੀ ਹੋਣੀ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ।
                                                ਵਰਤਮਾਨ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸਰਮ ਅਤੇ ਧਰਮ ਇਨਸਾਨ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੂਰ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਦੇ ਸਮਾਜ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦਰਸਕ ਸਰਮਾਂ ਅਤੇ ਕੱਪੜੇ ਲਾਹ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ  ਕਲਾਕਾਰ ਦੇ ਨਾਂ ਥੱਲੇ  ਬਣਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਮੀਰ ਘਰਾਂ ਦੇ ਵਾਰਿਸ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਨੰਗੇਜਵਾਦ ਅਤੇ ਅਸਲੀਲਤਾ ਦੇ ਹੜ ਲਿਆ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰਾਂ ਓੁਹਨਾਂ ਦੀ ਪੁਸਤਪਨਾਹੀ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।  ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਸਮਾਰੋਹ ਕਰਕੇ ਦੇਸ ਦੇ ਹੁਕਮਰਾਨ ਇਹਨਾਂ ਬੇਸਰਮ ਅਤੇ ਨੰਗੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਐਵਾਰਡ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ । ਦੇਸ ਦੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗਰੀਬੀ ਦੀ ਦਲਦਲ ਵਿੱਚ ਧੱਕ ਕੇ ਓੁਦਯੋਗਿਕ ਸਾਮਰਾਜ ਖੜੇ ਕਰਨੇ ਵਾਲੇ ਸਾਮਰਾਜੀ ਲੁਟੇਰਿਆ ਨੂੰ ਸਜਾ ਦੀ ਥਾਂ ਦੇਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਬਣਾਓੁਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਪੇਸ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਓੁਦਯੋਗਿਕ ਘਰਾਣਿਆਂ ਕਾਰਨ ਗਰੀਬ ਲੋਕ ਕੀੜਿਆਂ ਵਰਗੀ ਜਿੰਦਗੀ ਜਿਓੁਂ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਘਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਰਹਿੰਦ ਖੂੰਹਦ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁੱਝ ਤਨਖਾਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮੱਧਵਰਗੀ ਤਬਕਾ ਗੁਲਾਮ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਖਪਤਕਾਰੀ ਵਸਤੂਆਂ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦਾ । ਇਹ ਖਪਤਕਾਰੀ ਵਸਤੂਆਂ ਜੋ ਨਾਂ ਖਾਣ ਦੇ ਨਾਂ ਪੀਣ ਦੇ ਕੰਮ ਆਓੁਦੀਆਂ ਹਨ ਸਿਰਫ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਦੇਖਣ ਲਈ ਹੀ ਹਨ ਪਰ ਮੱਧਵਰਗੀ ਪਰੀਵਾਰਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਖਾ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਸੀਨੀ ਯੁੱਗ ਦਾਂ ਅਤੇ ਖਪਤਕਾਰੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਨੇੜ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਨਾਂ ਹੀ ਅੰਤ ਹੋਵੇਗਾ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਦਾ। ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਬੇਸਮਝੀ ਕਾਰਨ ਗੁਲਾਮ ਬਣਿਆ ਰਹੇਗਾ।

ਮਨੁੱਖ ਪੱਥਰ ਯੁੱਗ ਤੋਂ ਪੱਥਰ ਬਣਨ ਤੱਕ ?

ਮਨੁੱਖ ਪੱਥਰ ਯੁੱਗ ਤੋਂ ਪੱਥਰ ਬਣਨ ਤੱਕ ?  ਗੁਰਚਰਨ ਪੱਖੋਕਲਾਂ   94 177 27245
ਕਹਿਣ ਨੂੰ ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਿਕਸਿਤ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਨ ਹੋਣ ਦਾ ਮਾਣ ਬਖਸਦੇ ਹਾਂ। ਕੀ ਅੱਜ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਪਰ ਵਸਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅਗਿਆਨੀ ਹੈ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਸਮਾਂ ਹੀ ਕਰੇਗਾ। ਤਰਕਸੀਲ ਲੋਕ ਲੱਖ ਸਰਟੀ ਫਿਕੇਟ ਜਾਰੀ ਕਰਨ ਕਿ ਆਧੁਨਿੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਬਹੁਤ ਜਿਆਦਾ ਤਰੱਕੀ ਕੀਤੀ ਹੈ ਪਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਹਿਣ ਯੋਗ ਵੀ ਨਾਂ ਰਹਿਣ ਦੇਣਾਂ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਆਪ ਕੁਹਾੜਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਨਾਂ ਥੱਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਦੀ ਜੋ ਨੀਂਹ ਰੱਖੀ ਹੈ ਇੱਕ ਦਿਨ ਜਰੂਰ ਹੀ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਾਜ ਦੀ ਮੌਤ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ। ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਹੱਸਦਾ ਗਾਉਂਦਾਂ ,ਖੇਡਦਾ ਮਨੁੱਖ ਬੇਫਿਕਰੀ ਦੇ ਆਲਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾਂ ਸੀ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਦੀ ਰਾਜਸੱਤਾ ਦੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਵਿਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪੈਸੇ ਦਾ ਗੁਲਾਮ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਜਾਦ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪੈਸੇ ਦੀਆਂ ਅਦਿੱਖ ਬੇੜੀਆਂ ਪਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ । ਅੱਜ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੀ ਉੱਮਰ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਿਉਂਦਾਂ ਰਹਿੰਦਾਂ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰਨ ਤੱਕ ਵੀ ਸਮਾਜ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਦੇ ਕੋਹੜ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਨਿੱਕਲ ਸਕਦਾ।  ਅੱਜ ਦਾ ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਪੱਥਰ ਯੁੱਗ ਤੋਂ ਕੋਮਲ ਕਲਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਯੁੱਗ ਤੱਕ ਦਾ ਸਫਰ ਕਰਿਆ ਹੈ। ਪੱਥਰ ਯੁੱਗ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕੋਮਲਤਾ ਸੀ ਪਰ ਅੱਜ ਦੇ ਕੋਮਲ ਕਲਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਯੁੱਗ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕੋਲ ਕੌਮਲਤਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਜ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਪੱਥਰ ਜਰੂਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਅੱਜ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕੋਲ ਰਹਿਮਦਿਲੀ ਹਮਦਰਦੀ ਅਤੇ ਕੋਮਲ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਚੱਲੀਆਂ ਹਨ ਜਦਕਿ ਪੱਥਰ ਯੁੱਗ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਇਸ ਤਰਾਂ ਦੀ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਆਮ ਮਨੁੱਖ  ਰਹਿਮਦਿਲ ਅਤੇ ਕੋਮਲਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਪਰ ਰਾਜਸੱਤਾ ਸਦਾ ਹੀ ਜਾਲਮ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿਉਕਿਂ ਰਾਜਸੱਤਾ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਦੀ ਮਾਇੋਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਅੰਨੀ ਬੋਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਸੱਤਾ ਨੇ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਜਕੜ ਵਿੱਚ ਲੈਕੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸੱਭਿਅਤਾ ਨੂੰ  ਪੈਸੇ ਦੇ ਮੱਕੜਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜਾਲਮ ਰਾਜਸੱਤਾ ਨੇ ਵਿਗਿਆਨ ਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਨਿੱਤ ਨਵੀਆਂ ਖਪਤਕਾਰੀ ਵਸਤੂਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਇੰਹਨਾਂ ਉੱਪਰ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਆਧੁਨਿੱਕ ਮਨੁੱਖ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲੋਂ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਚੀਜ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਲੈਣ ਦੀ ਬਜਾਇ ਖੁਦ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਫਸਿਆ ਹੈ ਕਿ ਖੁਦ ਹੀ ਗੁਲਾਮ ਬਣ ਬੈਠਿਆ ਹੈ।
             ਵਰਤਮਾਨ ਪੜੇ ਲਿੱਖੇ ਅਤੇ ਅਖੌਤੀ ਵਿਕਸਿਤ ਸਮਾਜ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜਾਲਮ ਅਤੇ ਮੂਰਖ ਸਮਾਜ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅਖੌਤੀ ਵਿਗਿਆਨ ਨੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਦਰਤੀ ਰੂਪ ਨਾਲ ਉਪਜੀਆਂ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਬਜਾਇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਨੀਂਹ ਕੋਲਾ ,ਲੋਹਾ, ਮਿੱਟੀ ,ਪਾਣੀ ,ਆਦਿ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾਣਾਂ ਅਤੇ ਵਿਗਾੜਨਾਂ ਸੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਕੁਦਰਤੀ ਧਾਤਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਤਾਪਮਾਨ ਅਤੇ ਜਲਵਾਯੂ ਨੂੰ ਹੀ ਵਿਗਾੜਨਾਂ ਸੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇੰਹਨਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਹਾਲਤਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਜਿਉਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਆਧੁਨਿੱਕ ਮਨੁੱਖ ਇੰਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਨ ਤੇ ਤੁਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮੂਰਖ ਅਤੇ ਜਾਲਮ ਰਾਜਸੱਤਾਵਾਂ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਨ ਦਾ ਸਾਥ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਅੱਜ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਤਾਂ ਉਹ ਮੂਰਖ ਲੱਕੜਹਾਰੇ ਵਰਗਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਜਿਸ ਟਾਹਣੇ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ ੳਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਵੱਢਣ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਬਹੁਤੇ ਸਿਆਣੇ ਅਖੌਤੀ ਵਿਦਵਾਨ ਜੋ ਰਾਜਸੱਤਾਵਾਂ ਦੇ ਦਲਾਲ ਹਨ ਇਸ ਵਰਤਾਰੇ  ਨੂੰ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਦੇ ਨਾਂ ਥੱਲੇ ਆਪਣੇ ਝੂਠੇ ਤਰਕਾਂ ਨਾਲ ਸਹੀ ਸਿੱਧ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਸਮਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਾਫ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਵਕਤ ਆਉਣ ਤੇ ਹਰ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਖੌਤੀ ਵਿਕਸਿਤ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਕੋਹਾਂ ਦੂਰ ਝੂਠਾ ਵਿਗਿਆਨ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅੱਤ ਦਿਖਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਹੈ । ਵਰਤਮਾਨ ਦਾ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਅਸਾਂਤ ਅਤੇ ਪਰੇਸਾਨ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਹੈ ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਕੋਲ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ ਅਨੇਕਾਂ ਮਸੀਨਾਂ ਦਾ ਭੰਡਾਰ ਹੈ।  ਜੋ ਵਿਗਿਆਨ ਕਾਢਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਂਤੀਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀਆਂ ਉਹ ਵਰਦਾਨ ਨਹੀਂ ਸਰਾਪ ਹਨ । ਮਨੁੱਖੀ ਚੈਨ ਖੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਇਹ ਮਸੀਨਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਮਹਿਕ ਅਤੇ ਹਰਿਆਲੀ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।  ਇੰਹਨਾਂ ਵਿਗਿਆਨਕ ਮਸੀਨਾਂ ਦਾ ਗੁਲਾਮ ਬਣਿਆ ਮਨੁੱਖ ਖੁਦ ਵੀ ਮਸੀਨਾਂ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਮਰਦੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਅੱਜ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਤਾਂ ਅਖੌਤੀ ਕੈਰੀਅਰ ਦੇ ਨਾਂ ਥੱਲੇ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅਣਮੁੱਲਾ ਸਮਾਂ ਬਚਪਨ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਾਣ ਪਾਉਂਦਾਂ। ਬਚਪਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੱਸਣ ,ਖੇਡਣ ਦੀ ਥਾਂ ਅਖੌਤੀ ਵਿੱਦਿਆ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਜਾਲਮ ਅਤੇ ਲੁਟੇਰਾ ਜਰੂਰ ਬਣੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਦਿਆ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਚੜਕੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਜਵਾਨੀ ਦਾ ਨਸਾਂ ਪੀਣ ਦੀ ਥਾਂ ਕੈਰੀਅਰ ਬਣਾਉੁਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾਂ ਹੈ । ਕੈਰੀਅਰ ਬਣਾਉਦਾਂ ਬਣਾਉਦਾਂ ਜੇ ਹਾਰ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਨਸਿਆਂ ਤੋ ਚੋਰ ਲੁਟੇਰੇ ਬਣਨ ਤੱਕ ਦਾ ਸਫਰ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਵੀ ਦੇਸ ਨੇ ਜਿਆਦਾ ਤਰੱਕੀ ਕੀਤੀ ਹੈ ਉਸ ਹੀ ਦੇਸ ਦੇ ਲੋਕ ਜਿਆਦਾ ਬੇਰਹਿਮ ,ਅਤੇ ਚੋਰ ਲੁਟੇਰੇ ਬਣੇ ਹਨ। ਜੁਰਮ ਦੀਆਂ ਘਿਨਾਉਣੀਆਂ ਵਾਰਦਾਤਾਂ ਇਹਨਾਂ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਿਆਦਾ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
                 ਸੋ ਜਦ ਵੀ ਨਿਰਪੱਖ ਹੋਕੇ ਵਰਤਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਬਾਰੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨਾਂ ਪਵੇਗਾ ਤਦ ਹੀ ਇਹ ਪੱਥਰ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਜ  ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਹੀ ਖਤਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ । ਇਨਸਾਨੀ ਰਿਸਤਿਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਅਹਿਮੀਅਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗੲੀ ਹੈ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਮਾਇਆ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨ ਦੀ ਦੌੜ ਹੈ, ਪਰਾਏ ਹੱਕ ਖਾਣੇ ਪਰਮੋਧ੍ਰਮ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ. ਸਰਮ ਅਤੇ ਧਰਮ  ਕਿਧਰੇ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਕੂੜ ਪੂਰੀ ਤਰਾਂ ਪਰਧਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਾਪ ਦੀਆਂ ਜੰਨਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਕਮੀ ਨਹੀਂ, ਮਾਡਰਨ ਵਿੱਦਿਆ ਵਾਲੇ ਪੜੇ ਲਿੱਖੇ ਅਣਪੜਾਂ ਨਾਲੋ ਜਿਆਦਾ ਭਰਿਸਟ ਅਤੇ ਬੇਈਮਾਨ ਹਨ। ਇਹੋ ਹੀ ਤਾਂ ਪਛਾਣ ਹੈ ਪੱਥਰ ਮਨੁੱਖ ਦੀ।f

ਕਿਸਾਨੀ ਦੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਹਕੀਕਤਾਂ ਤੋਂ ਕੋਰੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਅਤੇ ਮੀਡੀਆ

             ਕਿਸਾਨੀ ਦੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਹਕੀਕਤਾਂ ਤੋਂ ਕੋਰੇ ਪੱਤਰਕਾਰ  ਅਤੇ ਮੀਡੀਆ
ਅਖਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਦ ਕਿਸਾਨ ਮਸਲਿਆਂ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਲੇਖਕਾਂ ਦੇ ਲੇਖ ਅਤੇ ਖਬਰਾਂ ਪੜਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਅਫਸੋਸ ਹੁੰਦਾਂ ਹੈ। ਜਦ ਨਿਤਾਣੇ ਨਿਮਾਣੇ ਨਿਉਟੇ ਕਿਸਾਨ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲਈ ਕਿਸਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੋਈ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ ਤਦ ਇਹ ਇੱਕ ਪਾਸੜ ਤੌਰ ਤੇ ਕਿਸਾਨ ਵਿਰੋਧੀ ਪਰਚਾਰ ਬਣਕੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾਂ ਹੈ। ਇਸ ਤਰਾਂ ਦਾ ਘੇਰਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾਂ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕਿਸਾਨ ਵਰਗ ਦਾ ਬਹੁਤ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾਂ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ  ਬੇਅਕਲ  ਦਰਸਾ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸਿਸ ਮਾਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾਂ ਹੈ। ਕਿਸਾਨੀ ਪੱਖ ਜਾਨਣ ਦੀ ਇਹ ਲੋਕ ਕੋਸਿਸ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ । ਝੋਨੇ ਦੀ ਪਰਾਲੀ ਸਾੜਨ ਸਮੇਂ ਤਾਂ ਕਿਸਾਨ ਦੁਆਰਾ ਪਰਾਲੀ ਨੂੰ ਜਲਾਏ ਜਾਣ ਨਾਲ ਧੂੰਆਂ ਫੈਲਦਾ ਹੈ ਪਰ ਕਣਕ ਦੀ ਕਟਾਈ ਤੋਂ ਬਾਂਅਦ ਤਾਂ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਾਰੀ ਪਰਾਲੀ ਦੀ ਤੂੜੀ ਬਣਾ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਰਮੀ ਦੀ ਰੁੱਤ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਰਹਿੰਦ ਖੂੰਹਦ ਜਲਾਏ ਜਾਣ ਤੇ ਕੋਈ ਜਿਆਦਾ ਧੂੰਆਂ ਨਹੀਂ ਫੈਲਦਾ ਪਰ ਸਹਿਰੀ ਅਤੇ ਅਣਜਾਣ ਜਿਹੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸਿਰਫ ਖਬਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਿਸਾਨ ਤੇ ਤਵਾ ਧਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ।  ਕੀ ਵਾਤਾਵਰਣ ਸਿਰਫ ਕਿਸਾਨ ਦੇ ਜਰੂਰੀ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਗੰਧਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਹਿਰੀਆਂ ਅਤੇ ਅਮੀਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਕਾਰਾਂ ਜੀਪਾਂ ,ਮੋਟਰਸਾਈਕਲਾਂ  ਨਾਲ ਕੀ ਪਰਦੂਸਣ ਨਹੀਂ ਫੈਲਦਾ? ਨੌਕਰੀ ਪੇਸਾਂ ਅਮੀਰ ਲੋਕ ਤਾਂ ਸੈਰ ਵੀ ਤੇਲ ਬਾਲਣ ਵਾਲੇ ਸਾਧਨਾਂ ਤੇ ਕਰਨ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕੀ ਉਸ ਤੇਲ ਦੇ ਬਲਣ ਨਾਲ ਫੈਲਣ ਵਾਲਾ ਧੂੰਆਂ ਇਹਨਾਂ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਲੇਖਕਾਂ ,ਵਾਤਾਵਰਣ ਮਾਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ?  ਕਿਸਾਨ ਦਾ ਮੀਡੀਆ ਪੱਖ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਇਸ ਕਾਰਨ ਹੀ ਉਹ ਬਦਨਾਮ ਹੋਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।  ਕਿਸਾਨ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰਨ ਦਾ ਠੇਕਾ ਅਖੌਤੀ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਲੈ ਰੱਖਿਆ ਹੈ। ਕਿਸਾਨ ਕਦੇ ਵੀ ਸੌਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਲਾਉਦਾਂ ਖੇਤ  ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਜਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ । ਪਰ ਅਖੌਤੀ ਪੱਤਰਕਾਰ ਹਕੀਕਤਾਂ ਤੋਂ ਮੁਨਕਰ ਹੋਕੇ ਸਿਰਫ ਖਬਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਹੀ ਧੜਾਧੜ ਖਬਰਾਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਿਸਾਨ ਆਗੂਆਂ ਦਾ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਦਾ ਅਮਲ ਘੱਟ ਪਰ ਸਰਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਕਾਂ ਤੋਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਵੱਧ ਲੈਣ ਵੱਲ ਰੁਝਾਨ ਜਿਆਦਾ ਹੈ ਇਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਇਸ ਪਰਾਪੇਗੰਡਾਂ ਮੁਹਿੰਮ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਵੱਲ ਘੱਟ ਹੀ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਿਸਾਨੀ ਹਕੀਕਤਾਂ ਤੋਂ ਕੋਰੀ ਅਫਸਰਸਾਹੀ ਮੀਡੀਆ ਮਹਿੰਮ ਤੋਂ ਪਰਭਾਵਤ ਹੋਕੇ ਕਿਸਾਨਾਂ ਤੇ ਪੁਲਿਸ ਕੇਸ ਬਣਵਾਉਣ ਲੱਗ ਗਈ ਹੈ ਪਰ ਕਿਸਾਨ ਆਗੂ ਕਦੇ ਇੰਹਨਾਂ ਗਰੀਬ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਬਿਆਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧ ਜਿਆਦਾ ਹਨ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੇ ਘੱਟ ?
                      ਮੀਡੀਆ ਦਾ ਦੋਹਰਾ ਕਿਰਦਾਰ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਹੀ ਨੰਗਾਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾਂ ਹੈ ਜਾਂ ਇਹ ਉਸਦਾ ਅਣਜਾਣਪੁਣਾਂ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਮੀਰ ਵਰਗ ਦੁਆਰਾ ਆਵਾਜਾਈ ਦੇ ਮਸੀਨੀ ਸਾਧਨਾਂ ਦੀ ਅੰਨੀ ਵਰਤੋਂ ਦੁਆਰਾਂ ਫੈਲਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਪਰਦੂਸਣ ਦੀ ਗੱਲ ਘੱਟ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ । ਭੱਠਿਆਂ ,ਫੈਕਟਰੀਆਂ, ਮਨੋਰੰਜਨ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਪਰੋਗਰਾਮਾਂ ਦਾ ਪਰਦੂਸਣ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਮੀਡੀਆ ਨੂੰ ਜੋ ਕਿ ਹਟਾਇਆ ਅਤੇ ਘਟਾਇਆ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਘਾਟਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪੈਣ ਲੱਗਿਆ। ਪਰ ਲੁੱਟੀ ਪੁੱਟੀ ਕਿਸਾਨੀ ਜੋ ਦੇਸ ਦਾ ਢਿੱਡ ਵੀ ਭਰਦੀ ਹੈ ਵੱਲੋਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਬਦਲ ਨਾਂ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਪਰਾਲੀ ਜਲਾਉਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰਨ ਤੇ ਵੱਧ ਜੋਰ ਲਾਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤਬਾਹ ਹੋਈ ਅਤੇ ਕਰਜਾਈ ਕਿਸਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹਮਦਰਦੀ ਦਿਖਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਇ ਉਸਨੂੰ ਦੋਸੀ ਬਣਾਕਿ ਮੂਰਖ ਗਰਦਾਨਣਾਂ ਮੀਡੀਆ ਦੀ ਅਤਿ ਦੀ ਬੇਇਨਸਾਫੀ  ਹੈ।  ਸਮੁੱਚੇ ਸਮਾਜ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਫੈਲਾਏ ਪਰਦੂਸਣ ਨੂੰ ਹਰਿਆਵਲ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ  ਵਾਲਾ ਸਿਰਫ ਕਿਸਾਨ ਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਉਸਨੂੰ ਸਾਬਾਸ ਦੇਣੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸਾਨ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਹਰਿਆਵਲ ਨਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਹਜਾਰਾਂ ਗੁਣਾਂ ਪਰਦੂਸਣ ਵੱਧ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇਲਾਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਬੰਜਰ ਅਤੇ ਬਾਂਝ ਬਣ ਜਾਣਗੇ। ਉਦਯੋਗਿਕ ਪਰਦੂਸਣ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਸਾਬਾਸੇ ਕਿਸਾਨ ਵਰਗ ਦੇ ਜੋ ਅਮੀਰ ਉਦਯੋਗਪਤੀਆਂ ਦੇ ਅਤੇ ਅਮੀਰਾਂ ਦੇ ਤੇਲ ਰਾਂਹੀ ਫੇਲਾਏ ਪਰਦੂਸਣ ਨੂੰ ਫਸਲੀ ਹਰਿਆਵਲ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਅੰਨ ਵੀ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਵਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕਾਸ਼ ਮੀਡੀਆ ਅਤੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝਣ?
              ਸਾਡੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੂੰ ਬਿਬੇਕ ਬੁੱਧੀ ਤੋਂ ਕੰਮ ਲੈਦਿਆਂ ਹਕੀਕਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।  ਉਹਨਾਂ ਹਲਾਤਾਂ ਵੱਲ ਵਿਸੇਸ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿੰਹਨਾਂ ਕਾਰਨ ਕਿਸਾਨ ਦੀ ਇਹ ਮਜਬੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਸਾਡੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ  ਮਸੀਨੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਖੇਤ ਵਿਚਲੀ ਰਹਿੰਦ ਖੂੰਹਦ ਨੂੰ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਸੀਨਾਂ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾ ਸਕੀਆਂ ਤਾਂ ਇਹ ਦੋਸ ਸਰਕਾਰਾਂ ਦਾ ਹੈ ਨਾਂ ਕਿ ਕਿਸਾਨਾਂ ਦਾ। ਜਦ ਸਰਕਾਰਾਂ ਝੋਨੇ ਕਣਕ ਦੀ ਕਟਾਈ ਅਤੇ ਕਢਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਮਸੀਨਾਂ ਨੂੰ ਮਨਜੂਰੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੀ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੀਆਂ ਤਦ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਹਨਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਰਹਿੰਦ ਖੂੰਹਦ ਨੂੰ ਸਮੇਟਣ ਦਾ ਹੱਲ ਸੋਚਦੀਆਂ। ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਵਿਭਾਗ ਅਤੇ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਮਾਹਰ ਕਿਸਾਨ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਦੋਸੀ ਹਨ ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਖਤਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾਂ ਹੀ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹਨ । ਸਰਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਮਾਹਰਾਂ ਤੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਜਹਿਰ ਦੀ ਅੰਨੇਵਾਹ ਸਿਫਾਰਸਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਕੈਂਸਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੀ ਲਪੇਟ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਖੜਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਦੋਸ ਵੀ ਕਿਸਾਨ ਸਿਰ ਮੜਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅੰਨੇਵਾਹ ਕੀਟਨਾਸਕਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂਕਿ ਇਸ ਦੀ ਜੁੰਮੇਵਾਰੀ ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੀ ਹੈ । ਇਹ ਯੂਨੀ ਵਰਸਿਟੀ ਅਤੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦੇ ਅਖੌਤੀ ਮਾਹਰਾਂ ,ਅਤੇ ਅਫਸਰਸਾਹੀ ਦੇ ਗਲਤ ਪਰਚਾਰ ਕਾਰਨ ਹੈ । ਸੋ ਦੋਸੀ ਸਰਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੁਲਾਜਮ ਹਨ ਪਰ ਦੋਸੀ ਕਿਸਾਨ ਗਰਦਾਨਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਕਿਸਾਨ ਸੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਨਾਂ ਜਹਿਰਾਂ ਵਰਤਦਾ ਸੀ ਨਾਂ ਹੀ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲਾਉਂਦਾਂ ਸੀ । ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਰਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਉਦਯੋਗਪਤੀਆਂ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਨੀਤੀ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਵੀ ਭਾਈਵਾਲ ਸਨ । ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਰਲਕੇ ਕਿਸਾਨ ਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮਸੀਨਰੀ ਦੀ ਅੰਨੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰੇ ਮਨੁੱਖੀ ਕਾਮੇ ਵਿਹਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਜਦਕਿ ਕਿਸਾਨ ਅਤੇ ਮਜਦੂਰ ਪਹਿਲਾਂ ਰਲਕੇ ਖੇਤੀ ਕਰਨ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੰਦੇ ਸਨ । ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਤੋਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਰਮੇ ਕਪਾਹਾਂ ,ਬਾਜਰਿਆਂ ,ਸਰੋਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਪੁਸਤਪਨਾਹੀ ਛੱਡਕੇ ਕਣਕ ਝੋਨਿਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤ ਪਨਾਹੀ ਕੀਤੀ  ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਕਿਸਾਨ ਦੀ ਅੱਜ ਦੀਆਂ ਇਹ ਮਜਬੂਰੀਆਂ ਬਣੀਆਂ। ਕਿਸਾਨ ਕੋਈ ਮੂਰਖ ਜਾਂ ਬੇਅਕਲ ਨਹੀਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਪੰਜਾਬ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਖਰਾਬ ਕਰੇ ਇਹ ਸਭ ਸਰਕਾਰੀ ਨੀਤੀਆਂ ਦਾ ਸਿੱਟਾ ਹੈ। ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸਾਨ ਵਰਗ ਤੇ ਜੁੰਮੇਵਾਰੀ ਸੁੱਟਣ ਦੀ ਬਜਾਇ ਕਿਸਾਨ ਵਰਗ ਨੂੰ ਵਿਸੇਸ ਸਬਸਿਡੀ ਦੇਣ ਦਾ ਪਰਬੰਧ ਕਰਨਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮੀਡੀਆ ਦੇ ਆਖੇ ਲੱਗਕੇ ਸਰਕਾਰੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰਾਂ ਕਿਸਾਨਾਂ ਤੇ ਜਬਰ ਦਾ ਰਾਹ ਫੜਨਗੀਆਂ ਤਦ ਇਹ ਕਿਸਾਨ ਵਰਗ ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਜੁਲਮ ਹੋਵੇਗਾ। ਕੀ ਮੀਡੀਆ ਅਤੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਸਹੀ ਅਤੇ ਗਲਤ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਨਗੇ? ਕਾਸ਼ ਕੋਈ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਮਝੇ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਮੱਤ ਦੇਵੇ । ਆਉ ਕਿਸਾਨ ਵਰਗ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਇ ਅਸਲ ਕਾਰਨਾਂ ਦੀ ਪੜਤਾਲ ਕਰੀਏ।
                   ਗੁਰਚਰਨ ਪੱਖੋਕਲਾਂ    941777245       gspkho@gmail.com

ਰਿਜਰਵਰੇਸਨ ਦੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹਿੰਦੋਸਤਾਨ

 
ਦੇਸ ਨੂੰ ਅਜਾਦ ਹੋਇਆਂ ਭਾਵੇਂ 65 ਸਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਹਨ ਪਰ ਸਾਡਾ ਦੇਸ ਹਾਲੇ ਵੀ ਰਿਜਵਰੇਸਨ ਦੇ ਨਰਕ ਜਾਲ ਵਿੱਚੋ ਨਿਕਲਣ ਦੇ ਕਾਬਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ । ਅਜਾਦ ਭਾਰਤ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਭਾਵੇਂ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਦੇ ਮੌਕੇ ਪਰਦਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਲੱਖ ਦਮਗਜੇ ਮਾਰੇ ਸਨ ਅਤੇ ਹਿੰਦੋਸਤਾਨ ਨੂੰ ਸਮਾਜਵਾਦ ਦੀਆਂ ਲੀਹਾਂ ਤੇ ਤੋਰਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ ਪਰ ਮੁਲਕ ਵਿੱਚ ਆਰਥਕ ਅਸਮਾਨਤਾ ਨੇ ਉਹ ਮੀਲ ਪੱਥਰ ਗੱਡੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਸਰਮਸਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੀ ਸਮਾਜਵਾਦ ਦੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਅਮੀਰ ਹੋਰ ਅਮੀਰ ਹੋਈ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਗਰੀਬ ਰੋਟੀ ਤੋਂ ਵੀ ਮੁਥਾਜ ਹੋਕੇ ਆਤਮਹੱਤਿਆ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਵੇ। ਜੇ ਸਮਾਜਵਾਦ ਦੇ ਅਖੌਤੀ ਹਮਾਇਤੀ ਰਾਜਨੀਤਕਾਂ ਨੂੰ ਆਮ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੇ ਅੱਜ ਦੇ ਹਲਾਤਾਂ ਦੇ ਦਰਸਨ ਕਰਵਾਏ ਜਾਣ ਤਾਂ ਅੱਜ ਦੇ ਨਹਿਰੂਆਂ ਗਾਂਧੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਚਾਰਾ ਨਹੀਂ ਬਚਣਾਂ।  ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਜਾਦ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸੁਰੂਆਤ ਦੌਰ ਦੇ ਰਾਜਨੀਤਕਾਂ ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਤਾਂ ਜਰੂਰ ਸਮਾਜਵਾਦ ਦੇ ਸਨ ਪਰ ਨੀਤੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਅਮੀਰ ਅਤੇ ਲੁਟੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੱਕ ਦੀਆਂ ਸਨ। ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਤਾਂ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੇ ਹਲਾਤ ਅੱਜ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੋਣੇ ਸਨ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਗੋਰੇ ਅੰਗਰੇਜਾਂ ਤੋਂ ਸੱਤਾ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੇ ਕੋਈ ਆਮ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿੱਧ ਨਹੀਂ ਸਨ ਬਲਕਿ ਉਹ ਤਾਂ ਅਮੀਰਾਂ ਅਤੇ ਲੁਟੇਰੀਆਂ ਮਲਟੀਨੈਸਨਲ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧ ਕਾਲੇ ਅੰਗਰੇਜ ਹੀ ਸਨ । ਜੇ ਕੋਈ ਆਮ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧ ਸੀ ਵੀ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਅਵਾਜ ਨਗਾਰਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਤੂਤੀ ਦੇ ਸਮਾਨ ਦੱਬਕੇ ਰਹਿ ਗਈ। ਅਮੀਰਾਂ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਬਣਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਨੇ ਜਦ ਆਮ ਭਾਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਦਿਖਾਉਣੀ ਸੁਰੂ ਕੀਤੀ ਤਦ  ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਹੋਣਾਂ ਲਾਜਮੀ ਸੀ  ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਸਮੇਂ ਸਮੇਂ ਤੇ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੇ ਰਿਜਰਵਰੇਸਨ ਦਾ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਪਟਾਰੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢਣਾਂ ਸੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਸੱਪ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਰਾਜਨੀਤਕਾਂ ਨੇ ਕਈ ਤਰਾਂ ਦੇ ਡੰਗ ਚਲਾਏ ਜੋ ਆਮ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੇ ਪਿੰਡੇਂ ਤੇ ਅੱਜ ਵੀ ਅਨੇਕਾਂ ਕਾਲੇ ਨੀਲੇ ਦਾਗ ਪਾਈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾ ਡੰਗ ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਇਹ ਵੱਜਿਆ ਕਿ ਇਸ ਸੱਪ ਦੇ ਨਾਲ ਆਮ ਲੋਕ ਧੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਜਾਣ ਲੱਗੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਾੜੋ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰੋ ਦੀ ਨੀਤੀ ਵੀ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਰਾਜਨੀਤਕ ਸਿਸਟਮ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਖੌਤੀ ਆਗੂ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਸਿਪਾਹ ਸਿਲਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਬਣਨ ਦਿੰਦਾਂ ਹੈ ਜਿਹਨਾਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾੜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਦਾ ਡਟ ਕੇ ਸਮੱਰਥਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪਰਚਾਰਿਆ ਕਿ ਇਸ ਰਿਜਰਵਰੇਸਨ ਦੀ ਨੀਤੀ ਨਾਲ ਅਨੇਕਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਅਤੇ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀਆਂ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਨੀਤੀਆਂ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਤਾਂ ਸਿਫਰ ਹੀ ਨਿਕਲਣਾਂ ਸੀ  ਇਸ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਜਾਤੀ ਜਾਂ ਘੱਟਗਿਣਤੀ ਦਾ ਕੋਈ ਫਾਇਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ । ਹਾਂ ਅਮੀਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਾਈਵਾਲ  ਜਗਜੀਵਨ ਰਾਮ ਤੋਂ ਲੈਕੇ  ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ ਕੌਮਾਂ ਦੇ ਗਦਾਰ ਆਗੂ ਸਰਕਾਰੀ ਫਾਇਦੇ ਜਰੂਰ ਲੈਂਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਅੱਜ ਵੀ ਓਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਰਿਸ ਇਸੇ ਪੌੜੀ ਤੇ ਚੜਕੇ  ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਉੱਚ ਅਹੁਦਿਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਸਾਮਲ ਹੋਏ ਬੈਠੇ ਹਨ।  ਜਦਕਿ ਅਸਲ ਗਰੀਬ ਲੋਕ ਜੋ ਰਿਆਇਤਾਂ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਸਨ ਅੱਜ ਵੀ ਸਰਕਾਰਾਂ ਅਮੀਰਾਂ ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਭਾਈਵਾਲਾਂ ਦੇ ਗੁਲਾਮ ਹਨ। ਜੇ ਸਰਕਾਰਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਣਾਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਤਾਂ ਦੇਸ ਦੀ ਅਜਾਦੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ 30 ਕੁ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਨਾਗਰਿਕ ਨੂੰ ਰੋਜਗਾਰ ਅਤੇ ਵਿਕਾਸ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮਾਨ ਮੌਕੇ ਦੇ ਦਿੰਦੀਆਂ ਪਰ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੇ ਤਾਂ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਤੋਂ ਵੀ ਤਰਸਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵਿੱਦਿਆ ਦੇ ਸਮਾਨ ਮੌਕੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਰਿਜਰਵਰੇਸਨ ਮੰਗਣ ਦੀ ਨਾਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਦੇਣੀ ਪਵੇਗੀ । ਕਿਸੇ ਉੱਚ ਜਾਤੀ ਦੇ ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਯੋਗਤਾ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉੱਚ ਜਾਤੀ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਤਰਸਣਾਂ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗਾ।
             ਜਦ ਸਰਕਾਰਾਂ ਆਪਣੇ ਝੂਠੇ ਵਾਅਦੇ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰਾਂ ਕਿਨਾਰਾ ਕਰ ਜਾਣ ਫਿਰ ਹੀ ਝੂਠੇ ਨਵੇਂ ਵਾਅਦੇ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁੰਮਰਾਹ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਸਮਾਜ ਦਾ ਦੁਖਾਂਤਕ ਪੱਖ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਦ ਸਮਾਜ ਦਾ ਸਮਝਦਾਰ ਵਰਗ ਵੀ ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰਵਿਯੂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਇਨਸਾਫ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਰਿਜਵਰੇਸਨ ਨਾਂ ਦੇ ਜਿੰਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ਤਦ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗਲਤ ਸਮਾਜ ਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖਣ ਸਮਾਨ ਹੈ। । ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਧਾਰਮਿਕ ਫਿਰਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਕਾਰੀ ਤੌਰ ਤੇ ਘੱਟਗਿਣਤੀ ਜਾਂ ਵੱਧਗਿਣਤੀ ਦਾ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਦੇਕੇ ਨਾਂ ਤਾਂ ਵਿਸੇਸ ਹੱਕ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਨਾਂ ਹੀ ਹੱਕ ਖੋਹਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਰਿਜਰਵਰੇਸਨ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਜਦ ਕੋਈ 90% ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਵਾਲਾ 60% ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਮਾਰ ਖਾ ਜਾਂਦਾਂ ਹੈ ਤਦ ਉਸਦੀ ਜਮੀਰ ਅਤੇ ਖੁਦਾ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਕੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾਂ ਹੈ।  ਜਦ ਕਿਸੇ ਗਰੀਬ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਧਾਰਮਿੱਕ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਵਜੀਫੇ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾਂ ਹੈ ਤਦ ਇਸ ਸਹੂਲਤ ਤੋਂ ਰਹਿੋ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਦੂਸਰਾ  ਵੱਧ ਗਿਣਤੀ ਵਾਲਾ ਗਰੀਬ ਵਿਦਿਆਂਰਥੀ ਕੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈ । ਕੀ ਗਰੀਬੀ ਦਾ ਪੈਮਾਨਾ ਵੀ ਧਾਰਮਿਕ ਗਿਣਤੀਆਂ ਦਾ ਮੁਥਾਜ ਹੈ। ਗਰੀਬ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਧਰਮ ਦਾ ਹੋਵੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾਂ ਹੈ। ਦਿੱਲੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਅਤੇ ਰਾਜ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੇ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਮੰਤਰਾਲੇ ਵਿਭਾਗ ਬਣਾ ਰੱਖੇ ਹਨ ਪਰ ਇਹ ਬਣਾਏ ਤਾਂ ਗਰੀਬੀ  ਅਤੇ ਅਮੀਰੀ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਗਰੀਬ ਤਾਂ ਗਰੀਬ ਹੁੰਦਾਂ ਹੈ ਉਸਦਾ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕੀ ਸਬੰਧ ਪਰ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੇ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾੜਨਾਂ ਹੈ ਅਤੇ ਲੜਾਉਣਾਂ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਾਲੇ ਅੰਗਰੇਜ ਅਤੇ ਗੋਰੇ ਅੰਗਰੇਜ ਦੀ ਨੀਤੀ ਤਾਂ ਇੱਕੋ ਹੀ ਹੈ। ਰਿਜਰਵਰੇਸਨ ਦੇਣ ਦਾ ਪੈਮਾਨਾਂ ਜਾਤ ਜਾਂ ਧਰਮ ਕਦਾਚਿੱਤ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਆਰਥਿਕ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜਰੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।  ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਮੋਹਰੇ ਲੋਕ ਤਾਂ ਜਰੂਰ ਜਾਤ ਜਾਂ ਧਰਮ ਅਧਾਰ ਤੇ ਰਿਜਰਵਰੇਸਨ ਮੰਗ ਸਕਦੇ ਹਨ ਪਰ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਅਤੇ ਲੇਖਕਾਂ ਨੂੰ ਕਦਾਚਿੱਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਣ ਅਤੇ ਲੜਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਦਾ ਸਮੱਰਥਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਰਿਜਰਵਰੇਸਨ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾਂ ਹੋਵੇ। ਨੌਕਰੀਆਂ , ਵਿੱਦਿਆ , ਚੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਤਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਰਿਜਰਵਰੇਸਨ ਦੇਣੀ ਦੂਸਰਿਆਂ ਦਾ ਹੱਕ ਮਾਰਨਾਂ ਹੈ। ਲੋਕਤੰਤਰ ਵਿੱਚ ਚੋਣਾਂ ਦੌਰਾਨ ਸੀਟਾਂ ਰਿਜਰਵ ਕਰਨਾਂ ਵੀ ਇੱਕ ਵਿਸੇਸ ਫਿਰਕੇ ਨੂੰ ਹੱਕ ਦੇਕੇ ਬਾਕੀ 90% ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਤੰਤਰ ਵਿੱਚ ਚੋਣ ਲੜਨ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦੇਣਾਂ ਵੀ ਇੱਕ ਗਲਤ ਕਦਮ ਹੁੰਦਾਂ ਹੈ। ਪੰਚਾਇਤੀ ਚੋਣਾਂ ਦੌਰਾਨ ਜਦ ਕੋਈ ਪਿੰਡ ਜੇ ਜਰਨਲ ਵਰਗ ਤਾਂ ਹਰ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਪੁਰਸ, ਪਛੜੀਆਂ ਸਰੇਣੀਆਂ ਰਿਜਰਵ ਸਰੇਣੀਆਂ ਸਭ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ ਪਰ ਜਦ ਇਹ ਇਸਤਰੀ ਉਹ ਵੀ ਰਿਜਰਵ ਤਦ ਜਰਨਲ ਵਰਗ ਦੇ 50% ਅਤੇ ਰਿਜਰਵ ਵਰਗ ਦੇ 25% ਪੁਰਸ ਵੀ ਲੋਕਤੰਤਰ ਵਿੱਚ ਚੋਣ ਲੜਨ ਦੇ ਅਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮਜਾਕ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਿਜਰਵਰੇਸਨ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ 75% ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਸਿਸਟਮ ਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਖਾਰਜ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰਾਂ ਹੀ ਨੌਕਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗਤਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਰਿਜਰਵਰੇਸਨ ਦੇਣਾਂ ਵੀ ਸਮਾਜ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਬੇਇਨਸਾਫੀ ਹੈ। ਸਮਾਨਤ ਵਾਲੇ ਸਮਾਜਵਾਦੀ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਵਿਕਾਸ ਕਰਨ ਦੇ ਮੌਕੇ ਮੁਹੱਈਆਂ ਕਰਵਾਏ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਨਾਂ ਕਿ ਅਯੋਗ ਅਤੇ ਘੱਟ ਸਮੱਰਥਾ ਅਤੇ ਘੱਟ ਯੋਗਤਾ ਨੂੰ ਪਹਿਲ ਦੇਕੇ ਸਮਾਜ ਅਤੇ ਸਿਸਟਮ ਦਾ ਬੇੜਾ ਬਿਠਾਉਣਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ । ਹੁਣ ਵਕਤ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਰਕਾਰਾਂ ਸਮਾਜ ਦੇ ਹਰ ਵਰਗ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਸਹੂਲਤਾਂ ਮੁਹੱਈਆਂ ਕਰਵਾਏ ਅਤੇ ਰਿਜਰਵਰੇਸਨ ਦੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾੜੋ ਤੇ ਰਾਜਕਰੋ ਦੀ ਨੀਤੀ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਮਾਜ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਅਤੇ ਲੇਖਕਾਂ ਬੁੱਧੀਜੀਵੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸਦੀ ਮੰਗ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
 ਗੁਰਚਰਨ ਪੱਖੋਕਲਾਂ 941777245       gspkho@gmail.com

ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰਤਾ ਨਹੀਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿਉ।

     
          ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਕੋਈ ਵੀ ਗੱਲ ਕਦੇ ਮੋੜੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ ਕਾਦਰ ਨੇ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਅਤੇ ਅਪਣੇ ਸਿਧਾਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਰਚਨਾਂ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁੱਝ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਸਭ ਕੁੱਝ ਹੀ ਮਹਾਨ ਹੈ ਨਾਂ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਹੈ ਨਾਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਹਰ ਬਣੀ ਹੋਈ ਕਿਰਤ ਨੂੰ ਦੂਸਰੀਆਂ ਕਿਰਤਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਕੇ ਦੇਖਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ । ਜਦ ਅਸੀਂ ਇਸਤਰੀ ਅਤੇ ਪੁਰਸ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਦੱਸਣ ਦੀ ਝੂਠੀ ਕੋਸਿਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤਦ ਵੀ ਅਸੀਂ ਖੁਦ ਹੀ ਬੌਣੇ ਸਾਬਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿਉਕਿ ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਜੋ ਜਿਸ ਤਰਾਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਨੂੰ ਦੂਸਰੇ ਨਾਲ ਮੇਲ ਕੇ ਦੇਖਣਾਂ ਹੀ ਮੂਰਖਤਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਲੋਕ ਇਸਤਰੀ ਪੁਰਸ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਧਾਰਮਿਕ ਗਰੰਥਾਂ ਦੀ ਮਨਮੱਤੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗੁਰੂ ਗਰੰਥ ਵਿੱਚ ਇਸਤਰੀ ਜਾਤ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰਤਾ ਪਰਚਾਰਨ ਤੱਕ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਜਦ ਕਿ ਗੁਰੂ ਗਰੰਥ ਵਿੱਚ ਕਿਧਰੇ ਵੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਪੁਰਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਬਲਕਿ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ ਜਰੂਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਗਰੰਥ ਦਾ ਮਹਾਨ ਸਲੋਕ  ਸੋ ਕਿਉਂ ਮੰਦਾਂ ਆਖੀਐ ਜਿਤੁ ਜੰਮੈ ਰਾਜਾਨ ਦਾ ਭਾਵ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਉਸ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਮੰਦਾਂ ਨ ਆਖੋ ਪਰ ਇਸ ਸਲੋਕ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਸਤਰੀ ਪੁਰਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ ।ਗੁਰੂ ਗਰੰਥ ਦੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁਰਸ ਸਾਥੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਤੇ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਨੂੰ ਕਹਿਕੇ ਵੀ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਜਾਤੀ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਬਲਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਧਰਮ ਯਾਦ ਕਰਾਇਆ ਹੈ ਆਪ ਗਵਾਈਐ ਤਾਂ ਸਹੁ (ਪਤੀ) ਪਾਈਐ ਅਵਰ ਕੈਸੀ ਚਤੁਰਾਈ ਦੇ ਸਲੋਕ ਅਨੁਸਾਰ ਹੇ ਇਸਤਰੀ ਤੂੰ ਆਪਣਾਂ ਆਪ ਗਵਾਕਿ ਹੀ ਜਿਸ ਤਰਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਇਸ ਤਰਾਂ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਲਈ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਆਪਣਾਂ ਆਪ ਗਵਾਉਣਾਂ ਪੈਂਦਾਂ ਹੈ।ਖਸਮ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰੀ ਨਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਨਸੀਹਤ ਵੀ ਗੁਰੂ ਗਰੰਥ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਾਰਮਿਕ ਗਰੰਥ ਕਰਦੇ ਹਨ।ਇਸ ਤਰਾਂ ਹੀ ਜਦ ਅਸੀਂ ਦੂਸਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਗਰੰਥਾਂ ਨੂੰ ਜਦ ਨਿੰਦਣਾਂ ਸੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਦਰਜੇ ਤੇ ਕਿਉਂ ਰੱਖਿਆ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਅਸਲੀਅਤ ਹੈ ਪਰ ਅਸੀਂ ਇਸ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਨਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ । ਨਰ ਅਤੇ ਮਾਦਾ ਵਿੱਚ ਕੁਦਰਤ ਵੱਲੋਂ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਫਰਕ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ । ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਹਰ ਪਸੂ ,ਪੰਛੀ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਨਰ ਜਾਤੀ ਹਮੇਸਾਂ ਤਕੜੀ ਅਤੇ ਮਾਦਾ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਕਮਜੋਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਹਨ ਜਿੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਦਾ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਪਹਿਲ ਹੈ ਪਰ ਨਰ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਕਰਕੇ ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਨਰ ਨੂੰ ਸਰਦਾਰੀ ਬਖਸੀ ਹੈ। ਪਰ ਮਨੁੱਖੀ ਨਰ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਕੁੱਝ ਲੋਕ ਮਾਦਾ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ ਝੂਠੀ ਬਰਾਬਰਤਾ ਦੇਣ ਦਾ ਰਾਗ ਅਲਾਪਦੇ ਹਨ ਬਜਾਇ ਉਸਦੇ ਜਰੂਰੀ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇਣ ਦੇ।
                  ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਚਿਤਰ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਜਿਸ ਅਨੁਸਾਰ ਨਰ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਉੱਚਤਮ ਦਰਜਾ ਦਿੱਤਾ ਹੀ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿਉਂਕਿ ਨਰ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਿਗਿਆਨਕ ਤੌਰ ਤੇ ਨਰ ਅਤੇ ਮਾਦਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ ਭਾਵ ਐਕਸ ਅਤੇ ਵਾਈ ਕਰੋਮੋਸੋਮ ਸਿਰਫ ਨਰ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਦ ਕਿ ਮਾਦਾ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਵਾਈ ਕਰੋਮੋਸੋਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਿਰਫ ਮਾਦਾ ਜਾਤੀ ਹੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ । ਜੇ ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਮਾਦਾ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਰੱਖਣਾਂ ਹੁੰਦਾਂ ਤਦ ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਮਾਦਾ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਗੁਣ ਦੇ ਦੇਣਾਂ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਹੀ ਰਚਣਹਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਪਰ ਆਪਣਾਂ ਸੰਸਾਰ ਸਿਰਜਣ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਨਰ ਜਾਤੀ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਕੇ ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੂਸਰਾ ਦਰਜਾ ਹੀ ਦਿੱਤਾ ਹੈ  ।ਮਾਦਾ ਜਾਤੀ ਦਾ ਮਹਾਨ ਗੁਣ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਭਾਵ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਪਜਾਉਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਉਪਜਣ ਵਾਲੇ ਨਰ ਮਾਦਾ ਦਾ ਬੀਜ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸੁਮੇਲ ਨਰ ਜਾਤੀ ਕੋਲ ਹੀ ਹੁੰਦਾਂ ਹੈ। ਆਯੁਰਵੈਦਿਕ ਦੇ ਸਿਧਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਸਹਿੱਤ ਵਰਣਨ ਪੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।ਧਰਤੀ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਜਰਖੇਜ ਕਿਉਂ ਨਾਂ ਹੋਵੇ ਸੂਰਜੀ ਧੁੱਪ ਤੇ ਪਾਣੀ ਬਿਨਾਂ ਬਾਂਝ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ।ਮਾਦਾ ਜਾਤੀ ਦੀ ਜਮੀਨ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾਂ ਚਿਰ ਨਰ ਜਾਤੀ ਦੀ ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਤਦ ਤੱਕ ਇਹ ਬਾਂਝ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੋ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਸਿਧਾਤਾਂ ਦਾ ਸੂਖਮ ਵਿਗਿਆਨ  ਕਦੇ ਵੀ ਹਰਾਇਆ ਨਹੀ ਜਾ ਸਕਦਾ ਅਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਖਤਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਵਰਤਮਾਨ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਇਸਤਰੀ ਪੁਰਸ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰਤਾ ਦੀ ਨਹੀਂ  ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜਰੂਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਇਸਤਰੀ ਜਾਤੀ ਦੀਆਂ ਕੁੱਝ ਵਿਸੇਸ ਜਰੂਰਤਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਦਾ ਸਮਾਜ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰਾਂ ਅਸਫਲ ਸਾਬਤ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਸਰੀਰਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਕਮਜੋਰ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਕਨੂੰਨੀ ਅਤੇ ਸਮਾਜਕ ਤੌਰ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਇਸਤਰੀ ਜਾਤੀ ਦੀ ਬੇਪੱਤੀ ਅਤੇ ਲੁੱਟ ਹੁੰਦੀ ਰਹੇਗੀ। ਸੋ ਗੁਰੂ ਗਰੰਥ ਦੇ ਉਸ ਸਲੋਕ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸਤਰੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਸਨਮਾਨ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾਂ ਜਰੂਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਤਰੀ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾਂ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਣਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਉਸਦੀ ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਨਰ ਜਾਤੀ ਦੇ ਸੰਗ ਰਹਿਕੇ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ।
            ਗੁਰਚਰਨ ਪੱਖੋਕਲਾਂ  9417727245
                      

ਸਰਕਾਰੀ ਮੁਲਾਜਮ ਗਰੀਬ ਅਤੇ ਆਮ ਲੋਕ ਅਮੀਰ ਕਿਉਂ?

                            ਸਰਕਾਰੀ ਮੁਲਾਜਮ  ਗਰੀਬ ਅਤੇ ਆਮ ਲੋਕ ਅਮੀਰ ਕਿਉਂ?   ਗੁਰਚਰਨ ਪੱਖੋਕਲਾਂ 9417727245
 ਸਾਡੇ ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਦੇਸ ਦੇ ਬਾਬੇ ਆਦਮ ਦਾ ਨਿਰਾਲਾਪਣ ਦੇਖਣ ਲਈ ਜਦ ਵੀ ਨਿਗਾਹ ਮਾਰਦੇ ਹਾਂ ਤਦ ਬਹੁਤ ਕੁੱਝ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਨਜਰੀਂ ਪੈਂਦਾਂ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਖਕੇ ਸਾਡੇ ਦੇਸ ਦੀ ਗਰੀਬੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦਾਂ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਦੇਸ ਨੂੰ ਚਲਾਓੁਣ ਵਾਲੀ ਅਫਸਰ ਸਾਹੀ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਕ ਨੇਤਾ ਨੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸਾਂਝ ਪਾ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਸੀ । ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਨੇਤਾ ਵੀ ਅਫਸਰਾਂ ਵਾਂਗ ਤਨਖਾਹ ਦਾਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਨੇਤਾ ਕੋਈ ਲੋਕ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਮਾਜਸੇਵੀ ਨਹੀਂ  ਰਹੇ ਹੁਣ ਤਾਂ ਇੰਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤਨਖਾਹਾਂ ਆਪ ਹੀ ਲਵਾ ਲਈਆਂ ਹਨ। ਤਨਖਾਹਾਂ ਤਾਂ ਛੱਡੋ ਪੈਨਸਨਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਓੁਮਰ  ਲਈ ਇਲਾਜ  ਆਦਿ ਲਈ ਵੀ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਵਾ ਲਏ ਹਨ।  ਅਗਲੀ ਨੀਤੀ ਇਲੈਕਸਨਾਂ ਦਾ ਖਰਚਾ ਵੀ ਸਰਕਾਰੀ ਬਜਟ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਲੈਣ ਲਈ ਵੀ ਨੀਂਹਾਂ ਪੁਟਣੀਆਂ ਸੁਰੂ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ ਜਿਸ ਲਈ ਰਾਜਨੀਤਕਾਂ ਦਾ ਗੁਲਾਮ ਲੇਖਕ ਵਰਗ ਜਨਮੱਤ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਧੜਾਧੜ ਪਰਚਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਚੋਣ ਖਰਚੇ ਕਰਨ ਲਈ ਸਰਕਾਰੀ ਬਜਟ ਰੱਖਣ ਦਾ ਪਰਚਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਕੰਮ ਵੀ ਤਨਖਾਹਦਾਰ ਲੇਖਕ ਵਰਗ  ਵੱਡੀ ਪੱਧਰ ਤੇ ਸੁਰੂ ਕਰ ਰੱਖਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸਕੀਮਾਂ ਰਾਜਨੀਤਕਾਂ ਦੇ ਗੁਲਾਮ ਮੁਲਾਜਮ ਵਰਗ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਦੀਆਂ ਕਾਢਾਂ ਹਨ ਜੋ ਦਿਨ ਰਾਤ ਰਾਜਨੀਤਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਫਾਇਦੇ ਲਈ ਸੋਚਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਲੋਕ ਸੇਵਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ । ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਨੇਤਾ ਪੱਖੀ ਸੋਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਮੁਲਾਜਮ ਵਰਗ ਪ੍ਰਤੀ ਸੋਚਣਾਂ ਸਾਡੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਫਰਜ ਤਾਂ ਫਿਰ ਬਣ ਹੀ ਜਾਂਦਾਂ ਹੈ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਹੀ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਨੇਤਾ ਲੋਕ ਇੰਹਨਾਂ ਸਰਕਾਰੀ ਮੁਲਾਜਮਾਂ ਲਈ ਹਰ ਸਾਲ ਮਹਿੰਗਾਈ ਨੂੰ ਅਧਾਰ ਬਣਾਕਿ ਤਨਖਾਹ ਕਮਿਸਨਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾਂ ਲੈਕੇ ਇਸ ਮੁਲਾਜਮ ਵਰਗ ਨੂੰ ਗੱਫੇ ਦੇਣਾਂ ਆਪਣਾਂ ਧਰਮ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
     ਦੂਸਰੇ ਪਾਸੇ ਦੇਸ ਦਾ ਕਿਰਤੀ ਵਰਗ ਜਿਸ ਦੀ ਆਮਦਨ 2011 ਵਿੱਚ ਜੋ ਅਦਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਹਲਫੀਆ ਬਿਆਨ ਦੇਕੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ 26 ਰੁਪਏ ਕਮਾਓੁਣ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸਹਿਰੀ ਕਿਰਤੀ ਮਜਦੂਰ 32 ਰੁਪਏ ਕਮਾਓੁਣ ਨਾਲ ਹੀ ਅਮੀਰ ਹੈ।ਦੂਸਰੇ ਪਾਸੇ ਸਰਕਾਰੀ ਮੁਲਾਜਮ ਤਨਖਾਹ ਦੋ ਸੌ ਤੋਂ ਤਿੰਨ  ਹਜਾਰ ਰੋਜਾਨਾ ਤੱਕ ਵੀ ਲੈਂਦਾਂ ਹੋਵੇ ਗਰੀਬ ਹੀ ਮੰਨਿਆਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਮੁਲਾਜਮਾਂ ਲੲੀ ਹਰ ਸਾਲ ਤਨਖਾਹ ਕਮਿਸਨ   ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿਰਤੀ ਲੋਕ ਭਾਵੇਂ ਖੁਦਕਸੀਆਂ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ ਓੁਸ ਲਈ ਤਦ ਵੀ ਕੁੱਝ ਸੋਚਣ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਸਮਝੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਆਮ ਹਿੰਦੋਸਤਾਨੀ ਬੀਹ ਰੁਪਏ ਰੋਜਾਨਾ ਕਮਾਓੁਣ ਵਾਲੇ  ਜਿੰਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 40 ਕਰੋੜ ਹੈ ਅਤੇ ਓੁਹਨਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਕੋਈ ਆਮਦਨ ਕਮਿਸਨ ਬਣਾਓੁਣ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ ਸਾਡੀ ਅਫਸਰ ਸਾਹੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਸਾਡੀ ਇਸ ਅਫਸਰਸਾਹੀ ਨੂੰ ਮੁਲਾਜਮਾਂ ਦੀ ਗਰੀਬੀ ਤਾਂ ਦਿਸਦੀ ਹੈ ਜੋ ਆਮ ਹਿੰਦੋਸਤਾਨੀ ਨਾਲੋ ਦਸ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਦੋਸੌ ਗੁਣਾਂ ਤੱਕ ਵੱਧ ਤਨਖਾਹ ਸਰਕਾਰੀ ਤੌਰ ਤੇ ਲੈਂਦੇ ਹਨ  ਪਰ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਰੀਬੀ ਇੰਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਸਰਕਾਰੀ ਮੁਲਾਜਮਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਤਾਂ ਤਨਖਾਹਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਭਿਰਸਟ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਮੋਟੀ ਕਮਾਈ ਕਰਨ ਦੇ ਗੁਰ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਪਰ  ਸਬਰ ਇਸਨੂੰ ਫਿਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾਂ। ਆਮ ਹਿੰਦੋਸਤਾਨੀ ਲਈ ਹਰ ਸਾਲ ਨਵੇਂ ਟੈਕਸ  ਸਿਰਫ ਮੁਲਾਜਮਾਂ ਦੀ ਪੇਟ ਪੂਜਾ ਲਈ ਹੀ ਲਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ ਜਦ ਕਿ ਆਮ ਭਾਰਤੀ ਦਾ ਪੇਟ ਰੋਟੀ ਤੋਂ ਵੀ ਤਰਸਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਆਮ ਹਿੰਦੋਸਤਾਨੀ ਤਾਂ ਸਬਜੀ ਤੋਂ ਲੈਕੇ ਹੀ ਫਲਾਂ ਤੱਕ ਨੂੰ ਖਰੀਦਣ ਵੇਲੇ ਵੀ ਸੋਚਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੈ । ਦੁੱਧ ਖਰੀਦਣ ਵੇਲੇ ਵੀ ਗਰੀਬ ਤਾਂ ਛੱਡੋ ਮੱਧਵਰਗ ਵੀ ਸਪਰੇਟਾ ਦੁੱਧ ਹੀ ਖਰੀਦਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਦੂਸਰੇ ਪਾਸੇ ਸਾਡੇ ਸਰਕਾਰੀ ਮੁਲਾਜਮਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਭਾਰਤੀ ਸਮਾਨ ਖਰੀਦਣਾਂ ਹੀ ਚੰਗਾਂ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ? ਵਿਦੇਸੀ ਸਮਾਨ ਖਰੀਦਣ ਵਾਲੇ ਇਸ ਤਬਕੇ ਦੇ ਲੋਕ ਹਰ ਸਾਲ ਸਰਕਾਰੀ ਬਜਟ ਦਾ 60% ਤੋਂ ਲੈਕੇ 75% ਤੱਕ ਤੇ ਕਬਜਾ ਕਰੀ ਬੈਠੇ ਹਨ । ਦੇਸ ਦੇ ਨੇਤਾ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾ ਦਰਜਾ ਮੁਲਾਜਮਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਭਾਰਤੀ ਇਲਾਜ ਕਰਵਾਓੁਣਾਂ ਵੀ ਚੰਗਾਂ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ।ਦੇਸ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਦਸ ਪਰਸੈਂਟ ਵੀ ਪੈਸਾ ਨਹੀਂ ਬਚ ਰਿਹਾ।ਦੇਸ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਨਾਂ ਥੱਲੇ ਸੂਬੇ ਅਤੇ ਸੈਂਟਰ ਹਰ ਸਾਲ ਕਰਜੇ ਦੀਆਂ ਪੰਡਾਂ ਦੇਸ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਧਰੀ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਦੇਸ ਦੇ ਰੇਲ ਮਹਿਕਮੇ ਦੀ ਰੋਟੀ ਖਾਣ ਤੌਂ ਲੈਕੇ ਆਮ ਢਾਬੇ ਦੀ ਰੋਟੀ ਖਾਣ ਤੱਕ ਵੀ 12% ਟੈਕਸ ਵਸੂਲਣਾਂ ਸੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆਂ ਹੈ । ਜਿਸ ਦੇਸ ਵਿੱਚ ਰੋਟੀ ਖਾਣ ਤੇ ਵੀ ਟੈਕਸ ਲੱਗ ਚੁੱਕਿਆਂ ਹੋਵੇ ਓੁਸ ਦੇਸ ਦੀ ਅਫਸਰਸਾਹੀ ਨੂੰ ਤਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਨਤਮਸਤਕ  ਹੋ ਹੀ ਜਾਣਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿਓੁਕਿ ਜਿੰਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਵਿਕਾਸ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਨੇ ਦੇਸ ਦੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਵੀ  ਖਾਣ ਯੋਗਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ ? ਸਾਡੀ ਅਫਸਰ ਸਾਹੀ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਕਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਪਰਾਪਤੀ ਹੈ ਕਿ ਦੇਸ ਦੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਤੋਂ ਲੈਕੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਦਾਰੇ ਤੱਕ ਲੁਟੇਰੇ ਓੁਦਯੋਗਿਕ ਘਰਣਿਆਂ ਤੱਕ ਦੇ ਕਬਜੇ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ।
                   ਸਾਡੇ ਦੇਸ ਦਾ ਮੁਲਾਜਮ ਵਰਗ ਹੀ ਦੇਸ ਦੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਦਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹੈ ।ਰਾਜਨੀਤਕ ਲੋਕ ਹਰ ਫੈਸਲਾ ਮੁਲਾਜਮ ਵਰਗ ਰਾਂਹੀਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅੱਜ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁਲਾਜਮ ਵਰਗ ਦੀ ਕੋਈ ਜਥੇਬੰਦੀ ਦੱਸੇਗੀ ਕਿ ਮੁਲਾਜਮ ਵਰਗ ਅੈਸ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਮ ਵਿਅਕਤੀ ਤੜਫਨ ਤੱਕ ਕਿਓੁਂ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ? ਹਰ ਸਾਲ ਮੁਲਾਜਮ ਵਰਗ ਤਨਖਾਹਾਂ ਕਿਓੁਂ ਵਧਵਾ ਲੈਂਦਾਂ ਹੈ ਕੀ ਓੁਹ ਦੇਸ ਦੇ ਆਮ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲੋਂ ਗਰੀਬ ਹੋ ਗਿਆਂ ਹੈ? ਕੀ ਦੇਸ ਦੀ ਮਹਿੰਗਾਈ ਆਮ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪਰਭਾਵਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ? ਕੀ ਆਮਦਨ ਦੇਸ ਦੇ ਕਿਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਾਗਰਿਕ ਦੀ ਵਧਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਰਾਜਨੀਤਕਾਂ ਅਤੇ  ਮੁਲਾਜਮ ਵਰਗ ਦੀ? ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਕੁੱਝ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਆਮ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਲੱਭਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ।

ਰਾਜੋਆਣਾਂ ਦੀ ਸਜਾ ਕੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੁਹਰਾਵੇਗੀ ਪਟਿਆਲਾ ਜੇਲ ਦਾ?

ਰਾਜੋਆਣਾਂ ਦੀ ਫਾਂਸੀਂ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸਵਾਲ?
ਬਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਰਾਜੋਆਣਾਂ ਨੇ ਅਦਾਲਤੀ ਢਾਂਚੇ ਤੋਂ ਇਨਸਾਫ ਲੈਣ ਤੋ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕਈ ਸਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਇਨਸਾਫ ਪਰਬੰਧ ਤੋਂ ਬਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾਂ ਹੈ ਕੀ ਓੁਸ ਨੂੰ ਸਜਾਇ ਮੌਤ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ? ਕੀ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਰਹਿਮ ਦੀ ਅਪੀਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਕੀ ਓੁਸਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਨ ਦਾ ਰਾਹ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇਣਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਹਿੰਦੋਸਤਾਨੀ ਇਨਸਾਫ ਪਰਬੰਧ ਨੂੰ ਅਦਾਲਤੀ ਸਿਸਟਮ ਤੋਂ ਬਾਗੀ ਹੋ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਲਈ ਸਿਰਫ ਇੱਕਪਾਸੜ ਕਾਰਵਾਈ ਨਾਲ ਹੀ ਦੋਸੀ ਠਹਿਰਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਜਦ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸਖਤ ਸਜਾ  ਮੌਤ ਦੇਣੀ ਹੋਵੇ ਕੀ ਓੁਹ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਦੀਆਂ ਦਲੀਲਾਂ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾਣੀ ਯੋਗ ਬਣਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ? ਇਸ ਤਰਾਂ ਦੇ ਅਨੇਕਾਂ ਸਵਾਲ ਓੁੱਠ ਖੜਦੇ ਹਨ ਰਾਜੋਆਣਾਂ ਨੂੰ ਫਾਸੀਂ ਦੇਣ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਨਾਲ। ਸਰਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠਣ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਕੇਸ ਤੇ ਫੈਸਲਾ ਲੈਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਚਾਰਨਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਓੁ ਇਤਹਾਸ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਹੀ ਇੱਕ ਕੇਸ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰੀਏ  ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਰਾਜਪਾਲ ਨੇ ਇੱਕ ਇਤਹਾਸਕ ਫੈਸਲਾ ਲੈਂਦਿਆਂ ਇੱਕ ਕੈਦੀ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਰਹਿਮ ਦੀ ਅਰਜੀ ਦੇ ਸਿਰਫ ਜੇਲ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੀ ਚਿੱਠੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸਜਾਇ ਮੌਤ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।  
 1969 ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਸਿੰਘ ਪੱਖੋਕਲਾਂ ਨਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਬੇਗੁਨਾਹ  ਫਕੀਰ ਕੈਦੀ ਇਸ ਜੇਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਦਾਂ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਜਾਇ ਮੌਤ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ।  ਓੁਹ ਕੇਸ ਵੀ ਇਸ ਤਰਾਂ ਹੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੀ ਖੇਡ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੇ ਵੱਲੋਂ ਰਾਜਨੀਤਕ ਜੋਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬੇਗੁਨਾਹ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਦਹਿਲੀਜ ਤੇ ਲਿਆਂ ਖੜਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਓੁਸ ਦਲੇਰ ਇਨਸਾਨ ਨੇ ਵੀ ਸੈਸਨ ਕੋਰਟ ਵਿੱਚ ਸਿਵਾਏ ਇਹ ਕਹਿਣ ਦੇ ਕਿ ਮੈਂ ਕਤਲ ਕੀਤਾ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਕਤਲ ਹੁੰਦਾਂ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਕੁੱਝ ਬੋਲਣਾਂ ਹੈ । ਪਰ ਰਾਜਨੀਤਕ ਅਤੇ ਓੁਸ ਦੇ ਝੂਠੇ ਗਵਾਹਾਂ ਨੇ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁਲਿਸ ਅਫਸਰ ਦੇ ਨਾਲ ਰਲਕੇ ਸਾਰਾ ਝੂਠਾ ਕੇਸ ਅਦਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧ ਕਰਨਾਂ ਚਾਹਿਆਂ ਪਰ ਜੱਜ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਬਰੀ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਪੈਡਿੰਗ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਰੋਹ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਸ਼ਭ ਤੋਂ ਓਚ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵਰਤਕੇ ਸਜਾਇ ਮੌਤ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੀ।ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਜੱਜ ਦੇ ਘਰ ਵਾਲੀ ਓੁਸ ਸੰਤ ਤੋਂ ਮਾਫੀਆਂ ਮੰਗਣ ਲਈ ਜੇਲ ਜਾਂਦੀ ਰਹੀ ਰੱਬੀ ਕਹਿਰ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ। ਇੱਥੋ ਤੱਕ ਓੁਹ ਪੁਲਿਸ ਅਫਸਰ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਲਈ ਓੁਸ ਫਕੀਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੀਤੀ ਕਿ ਓੁਹ ਓੁਹਨਾਂ ਦਾ ਕੇਸ ਅਦਾਲਤ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ ਪਰ ਓੁਸ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਓੁਹ ਵਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ। ਇਸ ਕੇਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਹਿਲੂ ਹਨ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਵਾਲ ਖੜੇ ਕਰਦੇ ਸਨ ।ਇਸ ਕੈਦੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਸੈਸਨ ਕੋਰਟ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਵਿੱਚ ਕੁੱਝ ਵੀ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਰਾਜਪਾਲ ਦੀ ਸਲਾਹ ਜੋ ਸਰਕਾਰੀ ਚਿੱਠੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਵਿੱਚ ਕੈਦੀ ਤੋਂ ਕੇਸ ਫਾਈਲ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ ਵੀ ਇਸ ਕੈਦੀ ਨੇ ਮੰਨਣ ਤੋਂ ੲਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਦੂਜੀ ਸਲਾਹ ਕਿ ਰਹਿਮ ਦੀ ਅਪੀਲ ਕੈਦੀ ਰਾਸਟਰਪਤੀ ਨੂੰ ਭੇਜੇ ਪਰ ਇਹ ਰਾਇ ਵੀ ਓੁਸ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤੀ ਕਿ  ਮੈਨੂੰ ਦੁਨਿਆਵੀ ਅਦਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ  ਮੈਨੂੰ ਖੁਦਾ ਦੀ ਅਦਾਲਤ ਤੇ ਹੀ ਭਰੋਸਾ ਹੈ ਜੋ ਖੁਦਾਈ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਪਰਵਾਨ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਰਵਾਨ ਹੈ। ਸਜਾਇ ਮੌਤ ਦੇਣ ਲਈ ਤਾਂ ਆਪਣਾਂ ਅੰਗੂਠਾ ਲਾਓੁਣਾਂ ਪਰਵਾਨ ਕੀਤਾ ਪਰ ਰਹਿਮ ਦੀ ਅਪੀਲ ਲਈ ਆਪਣਾਂ ਅੰਗੂਠਾ ਲਾਓੁਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਰਾਜਪਾਲ ਨੇ ਅਪੀਲ ਕਰਵਾਓੁਣ ਲਈ ਸਖਤੀ ਵਰਤਣ ਦੇ ਅਦੇਸ ਵੀ ਦਿੱਤੇ ਸਨ ਪਰ ਜੇਲ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿਕੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਸਨ ਕਿ ਜਿਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਜਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਓੁਸ ਓੁਪਰ ਹੋਰ ਦਬਾਅ ਕੀ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ? ਜੇਲ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜਪਾਲ ਦੇ ਚਾਰ ਸਰਕਾਰੀ ਅਦੇਸਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਰਾਜਪਾਲ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੈਦੀ ਦਿਆਲੂ ਬਿਰਤੀ ਅਤੇ ਰੱਬੀ ਭਾਣੇ ਨੂੰ ਮੰਨਣਵਾਲਾ ਰਹਿਮ ਦਿਲ ਇਨਸਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਦੁਨਿਆਵੀ ਅਦਾਲਤਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ ਅਤੇ ਇਸ ਖਤ ਦੇ ਓੁੱਪਰ ਹੀ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਰਾਜਪਾਲ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਰਾਇ ਦੇ ਓੁਲਟ ਇਸ ਕੈਦੀ ਦੀ ਸਜਾਇ ਮੌਤ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇ ਜਨਮ ਦਿਨ ਤੇ ਓੁਮਰ ਕੈਦ ਵਿੋੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ।ਇਸ ਕੇਸ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਗੱਲ ਇਹ ਵੀ ਸੀ ਕਿ ਕਤਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਇਸਤਗਾਸਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਕਤਲ ਅਸੀਂ ਕੀਤਾ ਹੈ ਪਰ ਰਾਜਨੀਤਕ ਆਗੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਦੇ ਬੰਦਿਆਂ ਓੁੱਪਰ ਹੀ ਕੇਸ ਪਵਾਇਆ ਕਤਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪਟੀਸਨ ਹੀ ਖਾਰਜ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਸੋ ਅਦਾਲਤਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਜਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾਂ ਕਿ ਕਤਲ ਦਾ ਇਕਬਾਲ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੋਸੀ ਮੰਨ ਕੇ ਸਜਾ ਸੁਣਾਂ ਦੇਵੇ? ਜਿਸ ਤਰਾਂ ਰਾਜੋਆਣੇ ਦੇ ਕੇਸ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
            ਬਲਵੰਤ ਰਾਜੋਆਣਾਂ ਦਾ ਕੇਸ ਵੀ ਇੱਕ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕੇਸ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਦਾਲਤੀ ਫੈਸਲਾ ਵਾਜਿਬ ਨਹੀਂ ਠਹਿਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ । ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਬੰਬ ਬੰਨਕੇ ਦਿਲਾਵਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਇਸ ਕਤਲ ਨੂੰ  ਅੰਜਾਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਸੋ ਮੁੱਖ ਵੀ ਦਿਲਾਵਰ ਸਿੰਘ ਹੀ ਬਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਹੁਣ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਨਹੀਂ। ਦੂਸਰਾ  ਰਾਜੋਆਣਾਂ ਇਕਬਾਲੀਆਂ ਬਿਆਨ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਹੀ ਸਜਾਇ ਮੌਤ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾਂ। ਜੇ ਰਾਜੋਆਣਾਂ ਕਹੇ ਕਿ ਇਹ ਕਤਲ ਓੁਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਓੁੱਚ ਪੁਲਿਸ ਅਫਸਰ ਜਾਂ ਰਾਜਨੀਤਕ ਦੇ ਆਖੇ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕੀ ਮੰਨਿਆਂ ਜਾਵੇਗਾ? ਇਸ ਸਾਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਗਵਾਹ ਓੁਸਨੂੰ ਮੁੱਖ ਦੋਸੀ ਨਹੀਂ ਬਣਾਓੁਦਾਂ। ਓੁਸਦਾ ਇਕਬਾਲੀਆ ਬਿਆਨ ਭਾਵੁਕਤਾ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੀ ਮੰਨਿਆਂ ਜਾਣਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਸਜਾਇ ਮੌਤ ਸਹਿ ਦੋਸੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ।ਇਹ ਸਿਰਫ ਰਾਜਨੀਤਕ ਫੈਸਲਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆਂ ਜਾਣਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਫੈਸਲਾ ਵੀ ਰਾਜਨੀਤਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੁਆਫੀ ਜੇ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਰਾਜਪਾਲ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦੇਕੇ ਰਾਜਪਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਕਰਵਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਬੇਅੰਤ ਸਿੰਘ ਪਰੀਵਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਕੇਸ ਬਾਰੇ ਪੁਨਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਫਾਸੀ ਦੀ ਸਜਾ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਖੜਨਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿਓੁਕਿ ਬੇਅੰਤ ਸਿੰਘ ਪਰੀਵਾਰ ਨਾਲ ਰਾਜੋਆਣਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਨਿੱਜੀ ਰੰਜਿਸ ਨਹੀਂ।ਬੇਅੰਤ ਸਿੰਘ ਸਰਕਾਰੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਜਰਨੈਲ ਸੀ ਅਤੇ ਓੁਹਨਾਂ ਆਪਣੇ ਹਲਾਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਫੈਸਲੇ ਲਏ ਜੋ ਅੱਜ ਵੀ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਠਹਿਰਾਏ ਜਾ ਸਕਦੇ ਓੁਹਨਾਂ ਸਰਕਾਰੀ ਫੈਸਲਿਆਂ ਦੀ ਓੁਪਜ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁੱਝ ਭਾਵੁਕਤਾ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋਕੇ ਇਹ ਕੁੱਝ ਵਾਪਰਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਬੇਅੰਤ ਸਿੰਘ ਦਾ ਲੋਕ ਸੰਘਰਸ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਵੱਲੋ ਕਤਲ ਹੋਇਆ ਸੀ । ਇਸਨੂੰ ਗਲਤ ਜਾਂ ਠੀਕ ਆਪੋ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ  ਬਲਵੰਤ ਦੀ ਬੇਅੰਤ ਨਾਲ ਕੋਈ ਨਿੱਜੀ ਦੁਸਮਣੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਇਹ ਇੱਕ ਜੰਗ ਸੀ । ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁੱਝ ਹੀ ਜਾਇਜ ਹੁੰਦਾਂ ਹੈ ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਫੇਸਲੇ ਰਾਜਨੀਤਕ ਸੂਝ ਬੂਝ ਨਾਲ ਲੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ  ਨਾਂ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਹਿੱਤਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ। ਕੀ ਲੱਖਾ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਬੰਗਲਾਂ ਦੇਸ ਦੀ ਜੰਗ ਸਮੇਂ ਭਾਰਤੀ ਫੋਜਾਂ ਦੇ ਅਨੇਕਾ ਜਰਨੈਲ ਕਤਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜਾ ਦੀ ਥਾ ਰਿਹਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਸੀ । ਜੰਗ ਦੌਰਾਨ ਜਿਹਨਾਂ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਫੌਜੀਆਂ ਨੇ ਭਾਰਤੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਅਨੇਕਾਂ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਅਫਸਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਭਾਵੇਂ ਓੁਹ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਗਏ ਸਨ  ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਫੌਜੀਆਂ ਨੂੰ ਆਮ ਮੁਆਫੀ ਦੇਕੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਨਹੀਂ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਨੀਲੇ ਤਾਰੇ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਹ ਇੱਕ ਜੰਗ ਸੀ ਜੋ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲੜੀ ਗਈ ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਦੋ ਲੱਖ ਨਾਗਰਿਕ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ ਕੀ ਓੁਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਅਦਾਲਤਾਂ ਰਾਂਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਫਿਰ ਇੋਸ ਸਿਪਾਹੀ ਨੂੰ ਜੰਗੀ ਕੈਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮੁਆਫੀ ਕਿਓੁ ਨਹੀਂ?
   ਬੇਅੰਤ ਸਿੰਘ ਪਰੀਵਾਰ ਜਦ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਓੁਹਨਾਂ ਦੇ ਬਜੁਰਗ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬ ਬਚਾਓੁਣ ਲਈ ਸਹੀਦੀ ਪਾਈ ਹੈ ਆਪਣੇ ਤੌਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਜਰੀਏ ਨਾਲ ਓੁਹ ਠੀਕ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਪਰ ਰਾਜੋਆਣੇ ਦੀ ਸਜਾਇ ਮੌਤ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਾਂ ਕਰਕੇ ਓੁਹ ਬੇਅੰਤ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਜਰਨੈਲ ਦੀ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਛੋਟੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਖੜਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।ਏਡੀ  ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਲੜਨ ਵਾਲੇ ਜਰਨੈਲ ਦਾ ਕਤਲ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾਂ ਇਹ ਕਤਲ ਤਾਂ ਮੈਦਾਨੇ ਜੰਗ ਦਾ ਕਤਲ ਸੀ ਜੋ ਸਮੁੱਚੀਆਂ ਦੂਸਰੀ ਧਿਰ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਕਤਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੰਗ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਂਅਦ ਇਸ ਤਰਾਂ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਸਜਾਵਾਂ ਨਹੀ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਬੇਅੰਤ ਪਰੀਵਾਰ ਅਤੇ ਕਾਂਗਰਸ ਨੇ ਹੁਣ ਬੇਅੰਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਸਰਕਾਰੀ ਪੱਖ ਦਾ ਜਰਨੈਲ ਸਿੱਧ ਕਰਨਾਂ ਹੈ ਜਾਂ ਇੱਕ ਆਮ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਹੁਣ ਬੇਅੰਤ ਪਰੀਵਾਰ ਅਤੇ ਕਾਂਗਰਸ ਤੇ ਹੀ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ। ਰਾਜਨੀਤਕ ਲੋਕ ਏਨੇ ਛੋਟੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਜੋ ਸਿਰਫ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸੋਚਣ ਓੁਹ ਹਮੇਸਾਂ ਵਿਸਾਲ ਸੋਚ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵਿਅਕਤੀ ਗਤ ਤੌਰ ਤੇ ਓੁਸ ਸਮੇ ਖਾੜਕੂਆਂ ਦੇ ਅਨੇਕਾਂ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜਨੀਤਕਾਂ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕਤਲ ਓੁਸ ਸਮੇਂ ਰੱਖਦੇ ਸਨ ਕੀ ਓੁਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅੱਜ ਇਰਾਦਾ ਕਤਲ ਦੇ ਦੋਸ ਅਧੀਨ ਸਜਾ ਦਿਵਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜਗਮੀਤ ਬਰਾੜ ਨੇ ਬੇਅੰਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਜੋ ਬੋਲਿਆਂ ਸੀ ਕੀ ਓੁਹ ਭੁਲਾਇਆਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਓੁਹਨਾਂ ਬੇਅੰਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਮੱਸਾ ਰੰਗੜ ਤੱਕ ਦਾ ਖਿਤਾਬ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕੀ ਅੱਜ ਬੇਅੰਤ ਪਰੀਵਾਰ ਦੀ ਜਗਮੀਤ ਬਰਾੜ ਨਾਲ ਸਾਝ ਨਹੀਂ ? ਫਿਰ ਰਾਜੋਆਣਾਂ ਦੀ ਕੀ ਦੁਸਮਣੀ ਹੈ ਕੋਈ ਬੇਅੰਤ ਪਰੀਵਾਰ ਨਾਲ। ਜੇ ਜਗਮੀਤ ਬਰਾੜ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਰਾਜੋਆਣਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜਾ ਵੀ ਰੱਦ ਕਰਵਾਓੁਣ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਆਓੁਣਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
                                             ਪੰਥਕ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਦਾਅਵੇਦਾਰ ਅਕਾਲੀ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਤਾਂ ਖਾੜਕੂਵਾਦ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਜੰਗ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗਿਰਫਤਾਰ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਰਿਹਾਈ ਦੀ ਮੰਗ ਮੰਨਵਾਓੁਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਕਰਜਾ ਇਹ ਕਹਿਕੇ ਰੱਦ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੇਸ ਨੂੰ ਬਚਾਓਣ ਦੀ ਜੰਗ ਲੜੀ ਹੈ ਫਿਰ ਜੰਗ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਗਿ੍ਰਫਤਾਰ ਸਿੱਖ ਕੈਦੀਆਂ ਤੇ ਕਿਓੁਂ ਨਹੀਂ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ? ਜਦ ਹੁਣ ਜੰਗ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਅਮਨ ਅਮਾਨ ਹੈ ਤਦ ਸਿੱਖ ਕੈਦੀਆਂ ਨੂੰ ਜੋ ਇਸ ਜੰਗ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਨ ਰਿਹਾਅ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਬਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਰਾਜੋਆਣਾਂ ਵੀ ਇਸ ਜੰਗ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਫਿਰ ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾਅ ਕੀਤੇ ਗਏ ਖਾੜਕੂਵਾਦ ਦੀ ਧਿਰ ਦੇ ਆਗੂਆਂ ਪੰਥਕ ਕਮੇਟੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਜਿੰਹਨਾਂ ਨੈ ਹਜਾਰਾਂ ਕਤਲਾਂ ਦੀ ਜੁੰਮੇਵਾਰੀ ਲਈ ਹੈ ਨੂੰਵੀ ਗਿਰਫਤਾਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿੰਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣ ਸਿੰਘ ਵੱਸਣ ਸਿੰਘ ਜੱਫਰਵਾਲ ਦਲਜੀਤ ਬਿੱਟੂ ਆਦਿ ਸਾਮਲ ਹਨ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਕੋਲ ਤਾਂ ਅੱਜ ਕਲ ਸਰਕਾਰੀ ਮਨਜੂਰ ਸੁਦਾ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਹਨ । ਜੇ ਜਰਨੈਲ ਰਿਹਾਅ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਸਜਾ ਦੇਣ ਦਾ ਕੀ ਮਤਲਬ ਹੈ? ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਰਾਜੋਆਣਾਂ ਨੂੰ ਸੈਂਟਰ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਫਾਂਸੀਂ ਦੇਕੇ ਜੋ ਕੰਡੇ ਬੀਜਣ ਦੀ ਕੋਸਿਸ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ਰੋਕਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਵਾਹ ਲਾਕੇ ਰੋਕਣਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਓੁਸਨੂੰ ਰਾਜਨੀਤਕ ਫਾਇਦਾ ਵੀ ਜਰੂਰ ਮਿਲੇਗਾ। 
ਗੁਰਚਰਨ ਪੱਖੋਕਲਾਂ 9417727245

ਅਣਪੜਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਦੋਸ ਤਾਂ ਦੱਸ ਦਿਓੁ ?

 
ਜਦ ਅਸ਼ੀਂ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਮਾਜ ਪੜਿਆ ਲਿਖਿਆ ਹੋਣਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਸਾਡੇ ਰਾਜਨੀਤਕ ਪੜੇ ਲਿਖੇ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ । ਕੀ ਵਿਦਿਅਕ ਯੋਗਤਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕ  ਸੱਚ ਮੁੱਚ ਹੀ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦੇ ਹਨ । ਕੀ ਵਿੱਦਿਆ ਗਰਹਿਣ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਓੁੱਚ ਪੱਧਰ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾਂ ਹੈ? ਕੀ ਪੜੇ ਲਿਖੇ ਲੋਕ ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਕੀ ਅਣਪੜ ਲੋਕ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਓੁਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਕੀ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਹੇ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਓੁੱਲਟ ਵਰਤਾਰੇ ਅਣਪੜ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਚਲਾਏ ਹਨ? ਕੀ ਕੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਧੀਆਂ ਮਾਰਨ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆ ਰੋਕ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਆਦਿ ਅਨੇਕਾਂ ਪਰਸਨ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਅਣਪੜ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘਟੀਆ ਪਰਚਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਪੜਿਆਂ ਲਿਖਿਆਂ ਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਖਾਣ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਆਓੁ ਵਿਚਾਰ ਕਰੀਏ ਕਿ ਅਸਲੀਅਤ ਹੈ ਕੀ। 1968 ਵਿੱਚ ਜਦ ਸਮਾਜ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਅਣਪੜ ਸੀ ਤਦ ਅਦਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ 80% ਦੋਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸਜਾਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਓੁਸ ਸਮੇਂ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ 20% ਲੋਕ ਵੀ ਪੜੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਸਨ ਪਰ  2010 ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਅਦਾਲਤਾਂ ਸਿਰਫ 20 % ਦੋਸੀਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਜਾ ਦੇ ਪਾਓੁਦੀਆਂ ਹਨ ਭਲਾ ਕਿਓੁਂ ਜਦੋ ਕਿ ਸਮਾਜ ਦਾ 80% ਵਰਗ ਅੱਖਰੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੈ । ਇਹ ਕਿਓੁਂ ਹੋਇਆ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀਆਂ ਅਦਾਲਤਾਂ ਦੇ ਜੱਜਾਂ ਅਤੇ ਸਜਾ ਦਿਵਾਓੁਣ ਵਾਲੇ ਓੁੱਚ ਯੋਗਤਾ ਪਰਾਪਤ ਵਰਗ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਚਰਣ ਨੂੰ ਭਿ੍ਰਸਟਤਾ ਦੇ ਵਿੱਚ ਗਰਕ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ । ਪੜੇ ਲਿਖੇ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮੁਜਰਮ ਵਰਗ ਨੇ ਏਨੀ ਤਰੱਕੀ ਕਰ ਲਈ ਹੈ ਕਿ ਓੁਹ ਹੁਣ ਅਪਰਾਧ ਏਨੇ ਪਰਪੱਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾਂ ਸਿੱਖ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਓੁਸਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪਛਾਨਣਾਂ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਜਾ ਦਿਵਾਓੁਣੀ ਹੋਰ ਵੀ ਔਖੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਕਿਓੁਕਿ ਓੁਹ ਹੁਣ ਪੜਿਆਂ ਲਿਖਿਆਂ ਹੋਇਆ ਹੈ ਕੋਈ ਅਣਪੜ ਨਹੀਂ । ਸਮਾਜ ਨੇ ਪੜਕੇ ਆਪਣੇ ਆਚਰਣ ਨੂੰ ਕੋਈ ਚੰਗਾਂ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆਂ ਇਸਦੇ ਓੁਲਟ ਇਸ ਪੜਾਈ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਆਪਣੇ ਨਿੱਤ ਦਿਨ ਦੇ ਵਰਤੋਂ ਵਿਹਾਰ ਵਿੱਚ ਸਵਾਰਥੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਨਿਮਾਣਿਆਂ ਨਿਤਾਣਿਆਂ ਨਿਓੁਟਿਆਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣਨਾਂ ਹੀ ਭੁੱਲ ਗਿਆਂ ਹੈ। ਅੱਜ ਕਲ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤਾਂ ਕੀ ਦਿਨ ਨੂੰ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹਾਦਸੇ ਦੇ ਸਿਕਾਰ ਹੋਏ ਨੂੰ ਵੀ ਚੁੱਕਣ ਤੋਂ ਕਤਰਾ ਜਾਂਦਾਂ ਹੈ । ਅਣਪੜ ਲੋਕ ਕੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਤਲ ਕਰਨਾਂ ਅਤੇ ਕਰਵਾਓੁਣਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਪਰ ਜਦ ਹੀ ਆਧੁਨਿੱਕ ਡਿਗਰੀਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਡਾਕਟਰ ਆਏ ਹਨ ਭਰੂਣ ਹੱਤਿਆਂ ਦਾ ਦਰਿਆ ਵਗ ਪਿਆਂ ਹੈ। ਭਰੂਣ ਹੱਤਿਆ ਪੜਨ ਲਿਖਣ ਵਾਲੇ ਸਮਾਜ ਦੀ ਦੇਣ ਹੈ। ਜਿਓੁਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਪੜਨ ਸਿੱਖਿਆ ਤਦ ਤੋਂ ਆਮ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਕਿਰਤ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਗੁਜਾਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾਂ ਸੀ ਤੋਂ ਕਿਰਤ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੀ ਖੋਹ ਲਿਆ ਗਿਆਂ ਹੈ । ਆਓੁਣ ਵਾਲੇ ਜਮਾਨੇ ਵਿੱਚ ਦੁਕਾਨ ਤੋਂ ਸਮਾਨ ਫੜਾਓੁਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਐਮ ਬੀ ਏ ਦੀ ਡਿਗਰੀ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋਵੇ ਜਰੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਤੇਰਾਂ ਤੇਰਾਂ ਤੋਲਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਬਜਾਰ ਵਿੱਚ । ਇੱਥੇ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮੇਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੜਿਆਂ ਲਿਖਿਆ ਸੰਸਾਰ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਹੀ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਭਾਈ ਨੂੰ ਭਾਈ ਦਾ ਹੀ ਦੁਸਮਣ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਦੋਸਤ ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਮੁਸਕਲ ਖੋਜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਦੀ ਅੱਜ ਦੇ ਜਮਾਨੇ ਵਿੱਚ ਲੋੜ ਹੀ ਖਤਮ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਕਲ ਤਾਂ ਦੋਸਤ ਵੀ ਫੇਸ ਬੁੱਕ ਤੇ ਹੀ ਭਾਲ ਕੇ ਸਾਰ ਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
               ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਸਾਨੂੰ ਧਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਬੇਕਿਰਕ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਬਦਲੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿਓੁਂਕਿ ਅੱਜ ਦੀ ਵਿਦਿਆਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਆਚਰਣ ਦੀ ਓੁਸਾਰੀ ਸਵਾਰਥ ਤੇ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਦੋ ਰੁਪਏ ਦੀ ਚੀਜ ਚਾਰ ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ ਵੇਚਣ ਨੂੰ ਬੇਈਮਾਨੀ ਨਹੀ ਮੁਨਾਫਾ ਜਾਂ ਸੁੱਧ ਲਾਭ ਦਰਸਾਓੁਦੀ ਅਤੇ ਸਿਖਾਓੁਦੀ  ਹੈ । ਇਸ ਵਿੱਦਿਆ ਰਾਂਹੀ੍ ਭਾਰਤ ਦੀ ਮੂਲ ਜਾਤੀਆਂ ਤੇ ਕਬਜੇ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਰੀਅਨ ਆਏ ਹੋਏ ਦਰਸਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਧਾੜਵੀ ਸਨ ਪਰ ਜਦ ਮੁਸਲਮਾਨ ਸਾਸਕਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆਂ ਜਾਂਦਾਂ ਹੈ ਤਦ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾਂ ਹੈ ਕਿ ਅਬਦਾਲੀ ਦੇ ਹਮਲੇ ਕਿੰਨੇ ਹੋਏ ਬਾਬਰ ਦੇ ਕਿੰਨੇ ਆਦਿ। ਆਰੀਅਨ ਹਮਲਾਵਰ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾਨ ਅਤੇ ਮੁਗਲ ਹਮਲਾਵਰਾਂ ਨੂੰ ਸੈਤਾਨ ਅਤੇ ਜਾਲਮ ਦਰਸਾਓੁਂਦੀ ਹੈ ਅੱਜ ਦੀ ਵਿਦਿਆ। ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅੱਖਰੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਥਾਂ ਦਿਮਾਗ ਧੋਣ (ਬਰੇਨ ਵਾਸ਼) ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਓੁਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵਿੱਦਿਆ ਹੁੰਦੀ ਨਹੀਂ ਪਰ ਵਿੱਦਿਆ ਦਰਸਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ । ਇਸ ਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਮਾਜ ਕੋਈ ਪੜਿਆਂ ਲਿਖਿਆ ਸਮਾਜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾਂ ਜਾਲਮ ਸਮਾਜ ਜਰੂਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਧਾਰਮਿਕ ਮਹਾਂਪੁਰਸਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿੱਦਿਆ ਵਿਚਾਰੀ ਜਾਵੇ ਤਦ ਇਹ ਪਰਓੁਪਕਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।ਅੱਜ ਦੀਆਂ ਲੁੱਟ ਅਤੇ ਬਹੁਰਾਸਟਰੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਏਜੰਟ ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੀ ਚਲਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਵਿਦਿਆਂ ਵਿਦਿਆ ਨਾਂ ਹੋ ਕੇ ਸਿਰਫ ਵਪਾਰ ਹੈ। ਵਪਾਰ ਵਾਲੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਪੜਿਆਂ ਲਿਖਿਆ ਸਮਾਜ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦਾ ਬਲਕਿ ਅਣਪੜ ਮੂਰਖ ਅਤੇ ਲੋੜਾ ਦਾ ਗੁਲਾਮ ਸਮਾਜ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤ ਹਮੇਸਾਂ ਮਾੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਚੌਥਾਂ ਪਹਿਰ ਜੋ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਨਰਕ ਹੁੰਦਾਂ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਜ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਦਾ ਚੌਥਾਂ ਪਹਿਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵਿਚਰਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਲੱਖ ਵਿਦਿਆਂ ਹੋਵੇ ਪਰ ਅੰਤਲੇ ਸਮੇਂ ਓੁਸਦੇ ਪੇਟ ਚੋਂ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਆਧੁਨਿਕ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਜਹਾਜ ਤੇ ਚੜਕੇ ਕਿਧਰੇ ਦੂਰ ਦੁਰਾਡੇ ਬੈਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਸਿਵੇ ਦੀ ਅੱਗ ਬਾਲਣ ਲਈ ਵੀ ਸਰਕਾਰੀ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਪੈਣ ਲੱਗ ਪਈ ਹੈ।
                        ਗੁਰਬਾਣੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੜਿਆ ਹੋਵੈ ਗੁਨਾਹਗਾਰ ਤਾਂ ਓੁਮੀ ਸਾਧ ਨਾਂ ਮਾਰੀਐ ਦਾ ਭਾਵ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਦੋਸੀ ਤਾਂ ਪੜੇ ਲਿਖੇ ਹੋਵਣ ਪਰ ਓੁਹਨਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਓੁਮੀ ਸਾਧ ਭਾਵ ਅਣਪੜ ਨੂੰ ਦੋਸੀ ਨਾਂ ਗਰਦਾਨੋ। ਅੱਜ ਦੇ ਸਮਾਜ ਦੇ ਬਹੁਤੇ ਕਸੂਰ ਪੜੇ ਲਿਖੇ ਸਮਾਜ ਦੀ ਹੀ ਦੇਣ ਹਨ ਪਰ ਇਸ ਲਈ ਅਣਪੜ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸੀ ਗਰਦਾਨਿਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਅੱਜ ਦੀ ਰਾਜਸੱਤਾਂ ਲਈ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਵਿਦਿਅਕ ਯੋਗਤਾ ਦੇ ਨਾਂ ਥੱਲੇ ਅਣਪੜ ਜੋ ਬਹੁਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕਰਕੇ ਅਖੌਤੀ ਪੜੇ ਲਿਖੇ ਲੋਕ ਹੜੱਪਣਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਇਹ ਸਿਰਫ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਹੁਰਾਸਟਰੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੀ ਚਾਲ ਸਮਝਣਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਮੁਲਕ ਦੀ ਰਾਜ ਸੱਤਾ ਆਪਣੇ ਪੜੇ ਲਿਖੇ ਧੋਤੇ ਦਿਮਾਗ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇਣਾਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਮਾਜ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਵਾਗਡੋਰ ਇਮਾਨਦਾਰ ਓੁੱਚੇ ਆਚਰਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ । ਇਸਨੂੰ ਵਿਦਿਅਕ ਯੋਗਤਾ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਹੀ ਬੇਈਮਾਨਾਂ  ਦੇ ਹੱਥ ਕਦਾਚਿੱਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾਂ ਚਾਹੀਦਾ।
           ਗੁਰਚਰਨ ਪੱਖੋਕਲਾਂ 9417727245